Vorige week gekocht via Ebay, vandaag thuisbezorgd gekregen: twee beeldjes met ieder een leeuw en het wapen van Rotterdam. Volgens de verkoper al meer dan vijftig jaar in het bezit geweest van zijn familie. Nog geen antiek dus, maar wel leuk.
Vorige week gekocht via Ebay, vandaag thuisbezorgd gekregen: twee beeldjes met ieder een leeuw en het wapen van Rotterdam. Volgens de verkoper al meer dan vijftig jaar in het bezit geweest van zijn familie. Nog geen antiek dus, maar wel leuk.
Een opmerkelijk bericht vandaag over Rob Freijssen die onverwacht opstapt als hoofdredacteur van RTV West. Vanwege "een verschil op het gebied van beleidsvoering". Zo'n zinnetje roept meer vragen op dan ermee worden beantwoord. Het zit RTV West niet mee de laatste jaren met nieuwe hoofdredacteuren. Jeroen Soer, Ron Fresen, Dink Binnendijk, Huub Elzerman (interim) en als laatste binnen een periode van 5 jaar, Rob Freijssen. Wat is er aan de hand bij RTV West?
Op 8 juli 2006 maakte verbalisant 9951 uit Delft een grote blunder. Om 17.08 uur stopte hij een naheffingsaanslag parkeerbelasting, in de volksmond gewoon een bekeuring, onder de voorruit van mijn aan het Noordeinde geparkeerde auto. Geen geldig parkeerbewijs, vermeldde het formuliertje. Eigenlijk maakte deze ambtenaar zelfs twee fouten. Volgens hem zou het gaan om een groene auto, terwijl het toch echt een blauwe is. Deze fout wil ik hem nog wel vergeven, maar de andere, namelijk dat er geen geldig parkeerbewijs aanwezig zou zijn, niet. Want dat gaat me dan gelijk vijftig euro kosten. Voor alle duidelijkheid: ik had wel betaald. Via Parkline, een landelijk betaalsysteem via een pasje achter de voorruit in combinatie met telefonische aan- en afmelding. Normaal gesproken erg handig. Op het moment dat de bekeuring werd uitgeschreven stond ik al bijna een uur in het systeem aangemeld. Daar is ook bewijs van via een uittreksel van de Parkline statistieken. Geen discussie over mogelijk.
De volgende dag stuurde ik gelijk een bezwaarschrift naar het hoofd belastingen in Delft met een uitgebreide toelichting. Dat hoofd, R. Heuvelman is zijn naam, antwoordde mij een maand later.
Jawel, mijn bezwaar is in behandeling genomen.
Nou prima, denk je dan, dat komt verder wel goed. Maar dan lees ik verder. Ik citeer: "....de wettelijke termijn waarbinnen het bezwaar moet zijn afgehandeld is een jaar, met een mogelijke verlenging van een jaar..." ........"Op grond van gemeentelijke beleidsregels wordt geen uitstel van betaling verleend. Ik verzoek u dan ook de naheffingsaanslag te voldoen binnen de op de aanslag vermelde termijn".....
Met andere woorden, ik moet nu als de sodemieter vijftig euro overmaken (de termijn loopt over een paar dagen af) omdat een of andere ambtenaar heeft lopen blunderen, terwijl ik in het uiterste geval ook nog eens twee jaar moet wachten voor ik mijn geld terugkrijg. Belachelijk!
De Volkskrant meldde vanochtend dat in Utrecht en Rotterdam gewerkt wordt aan nieuwe lokale kranten. De initiatiefnemers zouden hun kans ruiken, omdat het vernieuwde AD te weinig lokaal nieuws en achtergronden zou brengen, aldus de VK.
Wat mij betreft worden deze initiatieven snel werkelijkheid. Ik ben nooit een voorstander geweest van one-paper-cities. Concurrentie zorgt ervoor dat je scherp blijft. Dat geldt niet alleen voor het bedrijfsleven, maar ook voor journalisten. Ik betreur nog steeds de fusie van Het Vrije Volk en Het Rotterdams Nieuwsblad.
Het is alleen jammer dat in de berichtgeving opnieuw - ten onrechte - een negatief beeld wordt geschetst van het nieuwe AD. Wie het AD goed bestudeert kan niet volhouden dat er weinig lokaal nieuws en achtergrond in staat. Natuurlijk is de krant na een jaar nog lang niet af. Maar wat mij betreft moeten we meer aandacht besteden aan het verbeteren van de kwaliteit dan aan de kwantiteit. Ik ben benieuwd of de initiatieven echt van de grond zullen komen. En eigenlijk betwijfel ik of het wel gaat om nieuwe initiatieven. Geert Jan Laan (o.a. ex Het Vrije Volk), is al een kwart eeuw bezig met het opzetten van een tabloid in het Rotterdamse. Tot nu toe nog steeds zonder resultaat.
Nog een paar weken en dan werk ik alweer een jaar voor de AD/Haagsche Courant. Het ziet er naar uit dat ik dat eenjarig jubileum wel zal halen, hoewel er door de directie een flink aantal ontslagen is aangekondigd voor de komende maanden. De talloze gesprekken tussen directie, vakbond en redactievertenwoordigers laat ik een beetje aan mij voorbijgaan. Niet dat ik mijn kop in het zand steek voor de dreiging, maar ik gebruik mijn energie om allerlei redenen liever op een positieve manier. Met alle respect overigens voor collega's die zich wel grote zorgen maken over hun toekomst.
Ik vind het wel jammer dat de krant door de aangekondigde ontslagen en berichten over achterblijvende inkomsten en dalende oplagecijfers, een slecht imago krijgt. Voor een groot deel onterecht in mijn ogen, maar kom er maar weer eens vanaf.
Maar goed. Dat eenjarig jubileum van deze Rotterdammer in Den Haag moet gevierd worden. Het laatste rondje van de afscheidsborrel van Rob en Floor eind deze maand mag op mijn rekening worden gezet. Proost alvast.
In mei werd ik onverwacht benaderd door mijn oude gymleraar Van Waveren van het Libanon Lyceum. Het moet ruim dertig jaar geleden geweest zijn dat ik hem voor het laatst had gesproken. Hij zou het leuk vinden om een aantal oud-leerlingen van het Libanon te interviewen die in hun loopbaan bij de omroep terecht waren gekomen. Hij was er achter gekomen dat dat bij minstens drie oud-leerlingen het geval was, onderwie ik dus.
Tegen zo'n verzoek zeg je natuurlijk geen nee. Het werd een genoeglijke avond met veel nostalgie. Verderop het interview zoals dat onlangs in nummer 27 van "Voltreffer", het blad van oud Libanon-gangers, werd geplaatst. O ja, en of ik nog een foto mee wilde nemen. Schoolfoto's heb ik niet uit de Libanon-tijd, dus het werd bovenstaande foto van mij en mijn toenmalige (school)vriendinnetje Maike Noorlander.
Wanneer noem je iets een traditie? Op 26 februari 1993 maakten mijn broer en ik ’s ochtends de laatste wandeling met Stanley in het Kralingse bos. Het was mijn hond, maar Hugo die lang boven mij woonde, zorgde voor hem als ik er niet was. Speels als bijna iedere boxer liet Stanley een paar uur voor zijn naderende einde zien dat zelfs op dertienjarige leeftijd dikke boomtakken nog steeds geen partij voor hem waren. Stoere hond! De dierenarts verwonderde zich nog over Stanley’s hoge leeftijd. Toch blies hij, volgens plan, nog geen half uur later zijn laatste adem uit.
Afgelopen zondag wandel ik opnieuw met mijn broer en een ten dode opgeschreven boxer. De afspraak met de dierenarts is een dag eerder gemaakt. Ze is weliswaar geen dertien maar elf, toch nog een respectabele leeftijd voor een boxer. Nu zijn mijn beide dochters erbij en de locatie is het Roel Langerakpark. Ook Coco wil tijdens die laatste wandeling nog even laten zien waarom we zoveel van haar houden. En hoewel ze alweer een hele dag niet heeft kunnen plassen en gedrogeerd is door zware medicijnen, toont ze ons toch een deel van haar speelrepertoire. De finale is haar gevecht met een rubberen fietsband. De door ons aangemoedigde overmoedigheid doet haar op het laatst even door haar poten zakken. Ze heeft zojuist haar laatste krachten aan ons getoond.
Thuis zoekt ze gelijk haar mand op, waar we haar verwennen met brokjes en andere doorgaans verboden lekkernijen. Ze begint waarachtig na elf jaar nog te bedelen.
Bij de dierenarts toont ze zich opnieuw een stoere hond. Ze laat zich makkelijk prikken voor de narcose. Een paar minuten later slaapt ze diep. Een lichte ademhaling verraadt dat ze nog leeft. De dokter adviseert om bij de laatste prik in het hart de andere kant op te kijken. Ik kijk toch, net als mijn dochters. Het is niet eng. Dan horen we ook de laatste zuchtjes niet meer. De arts luistert. Ze hoort niets meer. Coco is bij Stanley, een verre neef volgens de kennel waar we ze beiden ooit als puppies kochten.
Naar aanleiding van dit stukje op mijn weblog nodigde het radioprogramma van de KRO "1 op de middag" mij uit mijn zegje te doen over de Balansdag. Luister mee.
In deze tijd van RSS-readertjes kan het AD natuurlijk niet achterblijven. In de krant vandaag een grote advertentie voor de reader en na enig gezoek op de site zojuist gedownload. Helaas werkt de reader bij mij nog niet helemaal naar behoren. De feeds van andere kranten blijven niet in het geheugen zitten. Maar dat zou ook aan mijn computer kunnen liggen. Of is het programma een paar dagen te vroeg gelanceerd? Kijk naar de releasedatum.
Ik weet goed de weg op het internet als het gaat om het gratis downloaden van film en muziek. Toch is er voor het merendeel van mijn CD-tjes en DVD's keurig betaald. Bol.com, CD-wow, iTunes en de Mediamarkt zien me altijd graag langskomen. Ik heb er alle begrip voor dat artiesten, acteurs en softwaremakers recht hebben op hun royalties en dat er een club is die voor hun opkomt en piraterij bestrijdt. Hier in Nederland waakt de stichting Brein over die belangen. En dat doen ze soms op een buitengewoon irritante manier. Zo kocht ik dus onlangs bij de Mediamarkt seizoen 4 van de tv-serie 24. Een box van zes DVD's met daarop alle 24 afleveringen, en een bonus DVD.
Bij iedere aflevering die ik wil zien, moet ik eerst verplicht 30 seconden kijken naar een boodschap van Brein waarin wordt gewaarschuwd dat het verboden is om de DVD's te kopieren. Kunnen ze dat niet op de verpakking zetten. Of in een bijsluiter. En een keer lijkt mij trouwens wel genoeg. Dan is de bedoeling heus wel duidelijk. En je kan er ook op geen enkele manier omheen. De knop "next" kan gewoon even niet worden gebruikt. De boodschap is ook nog eens gericht aan de verkeerde mensen. Want op een illegale filmkopie is een dergelijke waarschuwing nooit te zien.
Met een enigszins onbevredigend gevoel heb ik dit weekend dan maar de knoop doorgehakt en een ziektekostenverzekering gekozen. Om precies te zijn zelfs twee verzekeringen.
Eigenlijk was het niet te doen. Niets liet zich vergelijken. Niet alleen de premies, maar zelfs de vergoedingen van de basisverzekering verschillen per verzekeraar. Dat kan je dan toch geen basisverzekering noemen.De aanvullende pakketten waren zelfs met hulp van consumentenorganisaties en andere onafhankelijke organisaties niet goed te vergelijken. Ik heb er de afgelopen weken vele uren uitzoekwerk ingestopt, maar of mijn keuze uiteindelijk ook de beste keuze is voor mijn gezin is ernstig te betwijfelen.
Maar de kogel is door de kerk en nu maar hopen dat we er nooit gebruik van hoeven te maken. Hoewel, in dat geval had ik beter de allergoedkoopste verzekering zonder aanvullende pakketten moeten nemen. Nee, om echt goed van mijn keuzes te kunnen profiteren, hoop ik toch echt op de noodzaak van een pruikje, gehoortoestel, implantaten, repatriering uit het buitenland, logopedie, behandeling tegen snurken en veel fysiotherapie. Jammer, hoewel voor 100 % gedekt door de verzekering kom ik niet voor de hersteloperatie sterillisatie in aanmerking .
Ongeveer een half jaar geleden zag ik ze voor het laatst tijdens de uitreiking van hun PDOJ-diploma's. Vrijdagavond was een deel van de groep naar het Wester Paviljoen gekomen voor een kleine reunie en een ontmoeting met de nieuwe lichting studenten. Ik had er met pijn in 't hart een andere borrel in Den Haag voor laten schieten, maar eenmaal tussen mijn voormalige pupillen was dat leed toch nog snel geleden. Het deed me erg goed te horen dat de meesten niet hebben te klagen over werk. Een enkeling heeft zelfs al een vaste baan of jaarcontract, terwijl veel anderen hun weg hebben gevonden op de freelancemarkt. Een greep uit de opdrachtgevers die ik voorbij hoorde komen: Parool, Nieuwe Revu, NRC, AD, Avro, ABN Amro en Emerce.
Met het drinken zat het ook wel goed vrijdagavond. En dit keer geen problemen met de eindafrekening. Dat was vorig jaar wel anders.
Kleine update sinds mijn vorige post over 24 seizoen 4: De dvd (nederlands ondertiteld) is nu al te koop bij de Mediamarkt. Prijs € 63,99. En dat is € 12,- goedkoper dan bij Bol.com!
Vanmorgen bezocht de cultuurredactie van AD/Haagsche Courant een gezelschap van voorlichters en marketeers van veel (niet alle) cultuurinstellingen uit onze regio. Sinds de fusie bestaat de Haagse cultuurredactie voor het grootste deel uit nieuwe mensen en er was van beide kanten behoefte aan een kennismaking. De koffie en verse bitterkoekjes waren lekker en de bijeenkomst zelf was nuttig, informatief en constructief. Toch klopte er iets niet.
Terug op de redactie realiseerde ik me door een opmerking van collega Herman Rosenberg wat er niet klopte. Aan de vergadertafel 's zaten die ochtend ongeveer 30 mensen. Een AD-delegatie van 5 mensen (bijna net zo groot als de hele cultuurredactie) en 25 (!) voorlichters.
Toen ik me dat realiseerde, was het toch even schrikken.
Rotterdam krijgt begin maart een opinieblad onder de naam "Nieuw Rotterdam". Initiatiefnemers zijn Nico Haasbroek (ex NOS, Rijnmond) en zijn vrouw Mieke van der Linden. Meer bij Frank van Dijl in Het Vrije Volk.
Ik begin een beetje gestoord te raken van die tv-reclame voor de zogenaamde balansdag. Na een dag van overmatig eten, is het verstandig om een balansdag te houden, krijg je op een irritante manier voorgeschoteld. Op zo'n balansdag let je een beetje op wat je eet.
Zo ken ik er nog wel een paar. Na een dag van veel alcohol is het beter om de volgende dag je biertje in de ijskast te laten staan. En na een dag van hard werken is het goed om de volgende dag wat rustiger aan te doen. Of deze: na een weekendje shoppen in Brussel, kan je beter even je hand op de knip houden.
Je kan de slogan trouwens ook omdraaien: na een balansdag mag je jezelf best eens verwennen met een gebakje.
Wat moet je nu met zo'n geldverslindende open-deur-campagne. De enigen die er wijzer van worden zijn de bedenkers van deze onzin en de zenders die de spotjes voor veel geld uitzenden.
Nieuwsgierig surfde ik toch even naar de site van het voedingscentrum, verantwoordelijk voor de spotjes.
Op de site trof ik een link aan naar de Toekomstvoorspeller . Na het invullen van wat vragen over onder meer lengte en huidig gewicht, zou er een voorspelling moeten komen van mijn gewicht over tien jaar. Helaas, leeftijdsdiscriminatie, de test blijkt halverwege alleen geschikt voor 18 tot 50-jarigen. Als ik wil weten waarom dat is, word ik naar deze pagina verwezen.
Mijn broertje denkt dat hij met zijn boek "Over Vaders & Zonen" een kans maakt om dit jaar de Nico Scheepmaker Beker te krijgen voor het beste sportboek uit 2005. Maar de jury bestaat louter uit sportjournalisten en andere vakbroeders, dus dat wordt niks natuurlijk. Te veel kinnesinne in dat kleine opgefokte wereldje. Het feit dat sommige kranten (NRC, Volkskrant) niet eens de moeite hebben genomen zijn ontroerende boek te bespreken, zegt mij al genoeg. Die prijs kan íe wel vergeten. Alleen weet Hugo het zelf nog niet. Een beetje naief, is íe wel.
Nou heb ik Hugo wel vaker een handje geholpen. Ik ben niet voor niets zijn grote broer. Zo zal ik niet vergeten dat ik ooit ontelbare spelfouten uit zijn sollicitatiebrief bij Voetbal International moest halen. Als ik dat toen niet had gedaan, dan had hij nu waarschijnlijk in een of andere Melkertbaan gezeten. En er zijn meer voorbeelden. Zo heb ik 'm ooit behoed voor 't kopen van een peperdure, maar vooral defecte fotocamera van een louche markthandelaar. En bij de Panorama sleepte ik als zijn zaakwaarnemer een vet contract voor hem binnen, nadat ze hem eerder met een fooi hadden willen afschepen.
Ach, mijn broertje heeft gewoon af en toe wat hulp nodig. En eerlijk is eerlijk, na die ongelukkige sollicitatiebrief is de kwaliteit van zijn schrijfsels toch flink vooruitgegaan. Daarom verdient Hugo een prijs. Misschien niet de Nico Scheepmaker Beker zelf, maar dan toch zeker de publieksprijs, die tijdens hetzelfde evenement wordt uitgereikt. Om het ego van mijn broertje nog een beetje op te vijzelen vraag ik mijn webloglezers hun stem uit te brengen op mijn broer. Klik voor 25 januari 2006 op deze link, scroll naar de letter O(over) en stem op Hugo Borst "Over Vaders & Zonen" en ik ben trots op jullie.
Tevredenheid alom over het eerste uitneembare regiokatern. Aan de volgorde van het nieuws in de Haagse edities (eerst lokaal en daarna regionaal) moet ik nog wennen. Ter gelegenheid van het katern met nietjes sprak hoofdredacteur Jan Bonjer de lezers via het internet toe in een filmpje.
Jan Bonjer had andere verplichtingen en was er in tegenstelling tot een eerder bericht vandaag niet bij. Zo maakte hij niet mee hoe we nog wat onwenning vergaderen over het eerste nietjeskatern dat morgen verschijnt. En ondanks de uitgebreide voorbereidingen is er toch nog sprake van een hectische dag met veel last-minute-gedoe. We komen morgen met een groot verhaal over het fenomeen Barney. Hij heeft zichzelf in korte tijd mateloos impopulair gemaakt bij zijn fans. Toch neemt mijn Haagse hoofdredacteur Dennis Mulkens het voor de Haagse ereburger op. "Typisch Nederlands", noemt hij het weghonen van Barney in zijn oordeel.
Het ANP gooit er een paar minuten na afloop van de wedstrijd zelfs een sms-alarm tegenaan: "Klaasen wint van Van Barneveld in finale Lakeside" . Ik ben gek op Hollandse sport-onderonsjes. Wie er ook wint, je houdt er altijd een goed gevoel aan over. Ik verwacht trouwens niet dat ik morgen in Den Haag allemaal chagrijnige collega's tegenkom nu hun voormalige postbode het niet heeft gehaald. De populariteit van Barney is al een tijdje tanende. Dat kan je dus niet zeggen van Jelle Klaasen. Zijn website is vlak na zijn wereldkampioenschap onbereikbaar.
Nog vier kranten zonder nietje en dan is het zover: dan maakt het nieuwe regiokatern zijn opwachting. Er zijn nog veel laatste-moment-veranderingen in het concept en de spanning begint voorzichtig op te lopen. De edities - vooral die van Westland - kunnen bijna niet wachten tot het dinsdag is. Allemaal krijgen ze hun eigen voorpagina. Maandag komt hoofdredacteur Jan Bonjer in Rijswijk langs om te kijken hoe het gaat en om vragen te beantwoorden. Wellicht dat we wat meer details te horen krijgen over de ontwikkeling van de oplage in onze regio.
Webwereld | Rabobank start met digitale acceptgiro
Het werd ook weleens tijd. Altijd dat handmatig overtypen van acceptgiro's. Ik hoop dat de Postbank.nl snel volgt.
Laatste reacties