Hiep, Hiep, Hiep

Ik schrijf het liefst met vulpennen. Voor de leesbaarheid van mijn geschriften maakt het niet uit, een vulpen, balpen of potlood. Mijn handschrift blijft onleesbaar. Althans, voor anderen. Als linkshandige heb ik dat - net als veel andere slachtoffers - te danken aan die strenge jufs van vroeger van wie je nog een klap met de lineaal kreeg als je je "verkeerde" hand gebruikte. Als ik een persoonlijk briefje moet schrijven, print ik het uit van de computer en zet er zo netjes mogelijke "Beste of Lieve....." boven en onderteken ik met mijn handgeschreven naam. Het is niet anders. Voor mezelf houd ik dagelijks een schriftje bij met aantekeningen. De inhoud daarvan kan alleen ik dus lezen. "Nog voor mijn vijftigste verjaardag" wilde mijn broer mij op een mooi kado trakteren. Een blijvende herinnering aan die bijzondere leeftijd. Ik moest voor mezelf kiezen tussen een horloge of een vulpen.

Ik verzamel horloges uit de jaren zestig en zeventig en daar ben je nooit mee klaar. Dus het werd een vulpen. Een hele mooie. Een Mont Blanc Boheme, extra lang, medium punt. Bij de firma Akkerman in de Passage in Den Haag. Wat een prachtige collectie pennen hebben ze daar. Ik vond de winkel trouwens via internet. Leuke site als je van vulpennen houdt. Ik mag 'm zelfs een paar weken proberen. Pennen voor linkshandigen bestaan niet, maar de ene pen schrijft gewoon lekkerder dan de andere. Ik stop nu met tikken want ik wil nu even schrijven.