Suikerhartjes

Het is alweer een tijd geleden, maar ik herinner het me als de dag van gisteren. Ik maakte op een avond in de kroeg kennis met E. en mocht dezelfde nacht nog met haar het bed delen. Ik kende haar nauwelijks, zij mij ook niet, maar dat deed er ook niet echt toe. Ik beschouwde haar als een ware overwinning en kon mijn geluk niet op. We gingen naar haar huis. Het duurde niet lang of ze troonde me mee naar haar slaapkamer waar we de in de woonkamer aangevangen vrijpartij voort zouden zetten. Het bed was keurig opgemaakt met een fris opgeklopt dekbed. Ze trok het opzij en ik kon mijn ogen niet geloven. Het laken onder het dekbed bleek bezaaid met suikerhartjes. "Ik hou van je" , "Ik mis je zo" en meer van dat soort teksten. Tot mijn stomme verbazing dacht E. geen seconde na. Ze veegde alle hartjes van het bed en mompelde zoiets van: "Ja, mijn vriend is het weekend weg en hij wilde me zeker verrassen". Daarna trok ze me het bed op en vervolgde haar rituelen. De suikerhartjes wekten bij haar geen enkele emotie op. Bij mij was de uitwerking onmiskenbaar waarneembaar. Ik schrok van haar koele en nuchtere reactie. Het is die nacht ook niet meer echt goedgekomen. Waarom ik hier nu op kom? Gisteren ontving ik van Telfort een zakje met suikerhartjes voor Valentijnsdag. "Bel me", in plaats van "Ik mis je".