Vuilnisman......

Na drie maanden afwezigheid breng ik vandaag een bezoek aan Radio Rijnmond. Om wat persoonlijke spulletjes op te halen uit mijn werkkamer. Het lijkt wel symboliek, want vlak voor de deur staan vuilnismannen een container van Rijnmond te legen. Het bekende Spaan en Vermeegen-zinnetje "Vuilnisman........kan die zak ook mee", spookt even door mijn hoofd als een prominente Rijnmonder voorbijkomt aan wie ik met weinig plezier terugdenk. Die gedachte komt voort uit nog niet helemaal uitgebannen wrok en onderdrukte boosheid, maar wordt gelukkig snel verdrongen door de hartelijke ontvangst van een paar andere collega's. Niet iedereen weet zich raad met mijn aanwezigheid. Sommigen geven me een stevige hand of spontane zoen, een enkeling schiet zonder om te kijken langs me heen. Bijna onbegrijpelijk dat hen dat nog lukt in die smalle gang. Zoals het hoort in een bedrijf met achterstallig onderhoud is zojuist de waterleiding gesprongen in het TV-pand en is er nergens meer water te tappen. Het afgesproken kopje koffie met mijn voormalig secretaresse drinken we dan maar in het Westerpaviljoen.

Mijn werkkamer is nauwelijks veranderd de afgelopen maanden. Mijn kanariepietje hangt er nog steeds, alleen het zingt niet meer. De batterij is uitgeschakeld om de ontslaggesprekken die hier eind januari werden gehouden, niet te verstoren als de emoties te hoog zouden oplopen. Pietje gaat namelijk spontaan zingen bij heftige geluiden. Ik zoek mijn spulletjes bij elkaar en een kwartiertje later sta ik weer buiten. Met een koffertje en drie plastic tassen. En zo vat ik bijna vier jaar Radio Rijnmond dan ook maar samen: wat overblijft is een koffertje en drie plastic tassen.