Weblog Laurens Borst

Engeland

Nog een paar uurtjes en dan ben ik in Buxton, een uurtje rijden van Liverpool. Een familiefeestje. Ik hoop niet dat de uitschakeling van Engeland de pret zal drukken. Eigenlijk verwacht ik dat mijn schoonfamilie zich nu uit solidariteit achter Oranje zal scharen. Ik ben geen voetbalfan, maar ik reken zaterdagavond wel op een TV ergens in een hoek van de feestzaal. En anders Jackie wel, want die is echt in de ban van het EK. Het hotel dat we in Buxton op het oog hadden, blijkt dit weekend plotseling helemaal afgehuurd te zijn door.......jawel.......Prins Charles. We hadden helaas niet gereserveerd en we moeten nu uitwijken naar een bed & breakfast, maar ik weet nog niet wat ik me daar bij moet voorstellen.

Piercings bij V & D

Mijn twee dochters (17 en 13) zeuren ieder al zo'n jaar of vijf om een piercing "speciaal". Natuurlijk hebben ze al piercings in hun oren, maar de jongste wenst een navelpiercing en de oudste smeekt om een tongpiercing. Mijn vrouw en ik trekken al die jaren een lijn - wat overigens niet altijd voorkomt - en die is: tot jullie het huis uit zijn geen polonaise aan je lijf. Af en toe steekt de discussie over piercings weer even de kop op, maar het is de dames wel duidelijk dat ze geen schijn van kans hebben.
Vanmiddag was ik met mijn oudste dochter op de schoolcampus (zo heette het in ieder geval in mijn tijd) van V & D. In een hoekje van de afdeling - naast de schriften en agenda's - trof ik tot mijn stomme verbazing een zogenaamde "danger zone"aan. Een kamer met een gordijn ervoor. Rondom het gordijn vijf vitrines met honderden verschillende piercings. Wat bleek: in die kamer kunnen kinderen voor 45 euro een piercing laten zetten. Piercings voor navel, wenkbrauw, lip en weet-ik-waar-nog-meer. Eerlijk = eerlijk: kinderen tot zeventien moeten een volwassene meenemen. Ik moet er echt even aan wennen. "Mam, ik ben even naar de V & D voor een tepelpiercing. Ben zo weer terug".

Toevoeging: Volgens het FNV zijn piercings trouwens een grondrecht.

A Dick Joke

(geleend van Jan Marijnissen)

Mobiele TV

In Utrecht maakte ik gisteravond mijn eerste "TV-in-auto-experience" mee. Op weg naar de 50ste verjaardag van Henny stapte ik bij Utrecht CS in een taxi met op het dashboard een flink lcd-scherm waarop de EK-wedstrijd Italie-Zweden live te zien was. En hoewel ik niet echt in de wedstrijd was geinteresseerd, keek ik als gadgetfreak bewonderend naar de haarscherpe beelden van de spelers, onderwie Ibrahimovic die later trouwens nog een cruciaal doelpunt zou maken voor de Zweden. Ik zat vol vragen over het apparaat (merk? waar zit antenne? hoe is de ontvangst tijdens het rijden? duur?), maar snel was duidelijk dat de chauffeur het praten over zijn TV een beetje beu was. Hij moppelde onverstaanbare woorden en in plaats van op de weg te letten bleven zijn ogen vrijwel ononderbroken gericht op het scherm. Een klein wonder dat er geen ongeluk gebeurde. Er was zelfs een moment dat ik het stuur wilde grijpen omdat hij tegen een paaltje van een vluchtheuvel dreigde te knallen. Al snel vroeg ik me af waarom bellen met een mobiele telefoon in de auto is verboden, terwijl je wel als bestuurder TV mag kijken. Tijdens de rit was de ontvangst af en toe minder goed. Dan zag je van die digitale storingsblokjes, zoals je die kent van Jerrry Springer, als er in zijn programma weer eens blote borsten moeten worden "bedekt". Maar in de taxi waren de blokjes dan over het hele scherm. Dat waren dan ook de zeldzame momenten dat de chauffeur nog een beetje op het verkeer lette.
Vijftien minuten later - na een veel te lange rit - zette hij me bijna vijftien euro lichter af in een verkeerde straat.

Soap bij RNN 7

                                

Vanaf aanstaande maandag 21 juni start RNN7 met een serie "Zomer op je TV" waarin zes of zeven jonge Rotterdamse vrouwen (is Kelly eigenlijk wel Rotterdams?) de komende twaalf weken de kijkcijfers moeten opkrikken in een eerste puur Rotterdamse soap.
Het gaat om een aantal single-vriendinnen die "op z'n zachtst gezegd het avontuur niet schuwen". Ik kan me er nog niet zoveel bij voorstellen, maar ik ga zeker even kijken naar deze nu al historische soap. Ik had als service het uitzendtijdstip willen vermelden, maar dat kon ik helaas niet vinden. Ik neem aan dat de soap - net als de rest van de programma's - ieder uur wordt herhaald.

Fusie

De mediawethouders van Rotterdam en Den Haag, Stefan Hulman (VVD) en Wilbert Stolte (CDA) zijn tegen een mogelijke fusie van RTV Rijnmond en RTV West. Ze schrijven dat in een recente brief aan de verantwoordelijke gedeputeerde van de provincie. Ik lees het allemaal op residentie-net, een nieuwsportal van de gemeente Den Haag. Ik heb het tot mijn verbazing verder nergens gehoord, gezien of gelezen, maar ik neem gemakshalve aan dat het klopt.
Die tegenstand van Rotterdam en Den Haag komt gedeputeerde Van Heijningen (VVD) niet goed uit. Twee dure omroepen in een provincie is hem nog steeds een doorn in het oog en hij heeft zich voorgenomen om daar gefaseerd een einde aan te maken tijdens zijn ambtsperiode. De recent in opspraak geraakte onderzoeker Welters helpt hem daar met zijn rapporten een handje bij, maar vooralsnog zien de twee wethouders het nut en de wenselijkheid niet en zou ook een financiele onderbouwing ontbreken in de laatste rapportage Welters II. Samenwerking OK, maar fusie: NEE, aldus Hulman en Stolte.
Om de gedeputeerde een beetje te paaien brachten Rijnmond en West deze week naar buiten dat al steeds meer wordt samengewerkt en dat het dus de goede kant op gaat. Veel nieuws was er overigens niet onder de zon. De meeste projecten (bijv. Vernis, ondertiteling doven etc.) bestonden al, of waren tijdelijk stopgezet uit geldgebrek.
Doet er eigenlijk ook niet zoveel toe, het gaat om de intentie en de gedeputeerde zal er in deze fase ongetwijfeld blij mee zijn.
Hoe komen beide partijen de komende maanden tot elkaar? Is Welters nog geloofwaardig? Houden de twee wethouders voet bij stuk en zwicht Van Heijningen voor goede argumenten?
Dit weblog blijft het volgen. (De nieuwe Raad van Commissarissen van RTV West is trouwens goed begonnen als ik het weblog van Provinciale Statenlid Bart Vermeulen mag geloven.

Breaking news

Al meer dan een half jaar ben ik geabonneerd op VKDirect , een sms-servicedienst van de Volkskrant. Voor 55 eurocent ontvang je bij groot nieuws een sms-berichtje op je mobiele telefoon. Volgens eigen opgave van de Volkskrant zo'n drie keer per week, in werkelijkheid is het niet eens drie keer per maand. Sterker nog, ik schat dat ik gemiddeld maar een keer per maand een sms-je ontvang. De lat ligt hoog en dat vind ik wel prettig. Ik kan me herinneren dat ik sms-jes kreeg bij de dood van Claus en Juliana. Maar bijvoorbeeld niet bij het aftreden van Nijs.
Sinds kort heb ik voor 4,95 per maand ook een abonnement op Breaking News Alert van CNN. Voor een vast bedrag krijg je tussen de tien en twintig sms-jes per maand. Je kan eventueel ook kiezen om per sms-je te betalen. Ik heb een "op Europa georienteerd" abonnement genomen. Vandaag kreeg ik een sms-je dat Dutroux schuldig is bevonden door de jury. Maar tot nu toe gaan de berichtjes meestal over bomaanslagen in Irak. Hoe dan ook, voor een paar euro per maand heb ik in ieder geval het gevoel dat ik nooit wat belangrijks mis.

Slachtofferen onacceptabel

Onderzoekers van de Faculteit Bedrijfskunde aan de Erasmus Universiteit in Rotterdam hebben onderzoek gedaan naar rattenstreken binnen Nederlandse organisaties. De meest voorkomende rattenstreken zijn roddelen, liegen en inlikken. Bijna de helft van de respondenten geeft toe zich zelf ook schuldig te maken aan dit gedrag. De meesten doen mee aan roddelen en vinden dat deze eigenschap nog wel door de beugel kan.
Mensen "slachtofferen" wordt door vrijwel alle respondenten als onacceptabel beschouwd.

Knokken bij BB

Mijn Engelse neef Stuart sprong er als vredestichter nog vergeefs tussen, maar uiteindelijk moesten er zelfs security-medewerkers het Big Brotherhuis in om Victor en Emma (foto) uit elkaar te halen. De een-na-hoogste score totnutoe werd gehaald met deze aflevering van de vijfde editie van Big Brother op Channel 4. Ruim zes miljoen kijkers (marktaandeel 32%) zagen hoe Victor helemaal uit zijn dak ging en medebewoonster Emma (foto) wilde vermoorden. Het werd zo heftig dat de live feed onderbroken werd. Emma moest voor haar eigen veiligheid even worden opgeborgen. Het gaat er heftig en ranzig aan toe daar in Engeland.

Daphne Bunskoek

Mijn ochtenden zullen straks nooit meer zo als nu zijn!

Hugo gefeliciteerd

Mijn broer Hugo is vandaag jarig. Vaak moet hij die dag in "eenzaamheid" in het buitenland vieren omdat op die datum (15 juni dus) een EK of een WK wordt gehouden. En beroepshalve is hij daar vaak bij. Nu zit 'ie dus in Portugal. Zonder vrouw, kind en broer. (maar met Dick Advocaat!) Ik heb 'm per SMS gefeliciteerd. Bellen heeft nu weinig zin, want hij is toch alleen maar met die wedstrijd Nederland - Duitsland bezig. Als kadootje voor zijn verjaardag bied ik Hugo voor vandaag een plaatsje aan op mijn druk bezochte en gelezen weblog. Verderop de kroniek van Hugo uit het AD van vandaag. Lees hoe Dick Advocaat Hugo in de armen sluit!

Problemen

Gisteren was mijn weblog regelmatig onbereikbaar. Excuses daarvoor. Het probleem is provisorisch opgelost en er wordt verder aan gewerkt. Helaas heeft zojuist ook mijn grafische kaart het begegeven, maar daar hebben jullie verder weinig last van. Kassa voor de Mediamarkt. Op zoek naar: "hoe vervang ik een grafische kaart" kwam ik deze link tegen. Ik kon er wel even om glimlachen.

Alles is betrekkelijk

Zo ben je nog staatssecretaris .....en zo ben je weer alles kwijt. Zelfs je weblog. (let op de URL)

Ranzig

Mijn Britse neefje Stuart Wilson doet mee aan de nieuwste serie Big Brother op Channel 4. Ik schreef er hier al eerder over. De hele familie in Rotterdam volgt zijn avonturen zo goed en zo kwaad als dat kan via internet. Over een paar weken gaan we bij zijn moeder in Engeland op bezoek en dan willen we toch al een beetje weten hoe het met haar zoon gaat.
Hier in huize Borst waren we een beetje geschokt vanmorgen toen we in de online Sun lazen en zagen dat de deelnemers gisteren een ordinair en ranzig moddergevecht hebben gehouden. Op de foto onder zien we "onze" Stuart de borst van Michelle betasten. Nog ongeveer zestig dagen te gaan. Kan het nog platter worden?

Kiezen II: Academy Awards

Voor het vierde of vijfde jaar alweer, maak ik deel uit van de vakjury Nieuws en Evementen van de Academy Awards. Je hebt ook nog een heleboel andere categorien. (sport, drama, jeugd etc.) Met onze jury proberen we van alle nieuws- en evenementenprogramma's de beste te kiezen. Het is een beetje appels en peren, want hoe vergelijk je bijvoorbeeld het NOS-journaal met Domino-day. Vandaag kwamen alle vakjury's voor het eerst dit seizoen bij elkaar in hotel Jan Tabak. Wij zaten met z'n tienen en ik mocht - bij afwezigheid van Joop van Zijl - het clubje voorzitten. We hebben ons best gedaan vandaag en hebben een voorlopige (het seizoen is nog niet voorbij) shortlist gemaakt met daarop zeven programma's die een kans maken. Ik weet eigenlijk niet of die programma's nog geheim moeten blijven, dus daar doe ik maar het zwijgen toe. Wel stelden we met z'n allen vast dat het bijna geen doen meer is om tot een goede inventarisatie te komen. Er zijn zoveel zenders, zoveel programma's, dat het zelfs voor een jury van tien mensen ondoenlijk is om een compleet beeld te krijgen. Gelukkig mogen de makers ook hun eigen programma's aanmelden. Zo krijgt iedereen toch een kans. Maar ook dat is niet ideaal; bescheiden makers melden niets aan, terwijl anderen soms wel vier, vijf of zes afleveringen van hun programma's genomineerd willen zien. Gelukkig hebben we een kritische jury. Nog een paar maanden en dan is de winnaar bekend.

Kiezen I: Sophie

Onderweg van huis naar het stembureau weet ik nog steeds niet op wie ik ga stemmen. Thuis heb ik de verkering van mijn oudste dochter net een lesje democratie gegeven. "Duizenden mensen zijn gestorven omdat ze vochten voor het recht om te kunnen kiezen", houd ik hem vergeefs voor. Hij stemt niet vandaag. Zelf twijfel ik ook. Ik ben helemaal niet overtuigd van het nut van een Europees Parlement. Mijn bezoek aan Brussel een paar weken geleden heeft daar niets aan kunnen veranderen. Het is allemaal veel te log en bovendien wordt veel geld uitgeven aan nutteloze volksverhuizingen. Toch zegt iets in me - ik weet niet wie of wat - dat ik mijn stem niet verloren mag laten gaan. Bij gemeentelijke, provinciale en landelijke verkiezingen stem ik - met steeds meer tegenzin - op de PvdA. Maar nu weet ik het niet. Het is nog honderd meter naar het stembureau als plots de mooie krullen van Sophie in 't Veld in mijn gedachten verschijnen. Die lange krullen zijn me bij gebleven van het lijsttrekkersdebat dat ik in Brussel mocht bijwonen. Vraag me niets over de inhoud, die is me ontgaan. Maar dan die krullen.... Min of meer gehypnotiseerd door die krullen loop ik de zaal binnen en geef mijn stem aan Sophie. Sorry Max. Jammer dat jij geen krullen hebt.

Trots

De afgelopen maanden heb ik met 22 studenten van de Postacademische Dagblad Opleiding Journalistiek (PDOJ) met grote regelmaat een krant - "Randstad Vandaag" - gemaakt. Oplage: 25 stuks. Oefening baart tenslotte kunst. De studenten werden voorbereid op een stage bij de grote landelijke dagbladen en een paar regionale kranten. Ik zag veel pareltjes voorbijkomen in onze oefenkrant, die zeker niet zouden misstaan in een echt dagblad.
Ruim een week geleden zijn de stages begonnen en vandaag scoren twee studenten (Mirjam Hendrikse en Arjan Zweers) met hun verhaal in het Algemeen Dagblad waarin Dijkstal een aantal partijgenoten afbrandt. De waarheid gebiedt te zeggen dat dit verhaal al eerder verscheen. Juist, in die gelimiteerde oplage van 25 stuks van de opleiding. Het interview met Dijkstal (over integratie) was een van de laatste grote opdrachten van de opleiding. Voor mij was het dus al oud nieuws. Maar de opwinding was er toch bij mij niet minder om. Alle media doken er vandaag bovenop. NRC, NOS, RTL-nieuws, NOVA etc. Dit was het nieuws van de dag! Vandaag was ik in het bijzonder trots op Mirjam en Arjan, en in het algemeen op de hele lichting studenten. Daar gaan we nog meer van lezen.

Jackie is vandaag weer thuisgekomen van haar jaarlijks weekje zalm vissen in Schotland. Haar zelf gevangen vis (zie foto!) wordt nu op traditionele wijze gerookt en straks gekoeld naar Rotterdam verstuurd.

Terug in de tijd

Op het weblog van De Jonge Journalist lees ik dat Nieuw Rechts voorman Michiel Smit de toegang is geweigerd door de directie van de School voor Journalistiek in Tilburg. Hij zou daar op uitnodiging van studenten worden bevraagd over zijn politieke opvattingen. Ik ken niet alle feiten rondom deze weigering, maar het komt me voor als een achterhaalde discussie: rechtse politici doodzwijgen. Smit meldt in zijn eigen column over het incident dat ook RTV Rijnmond en het Rotterdams Dagblad hem in de ban hebben gedaan. En hoewel ik absoluut geen fan ben van Smit zou ik dat een slechte zaak vinden. Ik geloof ook niet dat het zo is. Noch bij Rijnmond, noch bij het RD wordt extreem rechts doodgezwegen. Bij die media is van het verleden geleerd. Jammer dat ze op dit punt in Tilburg kennelijk de tijd weer hebben teruggedraaid.

Lauwe trui

Vanmiddag ben ik even de stad in geweest om een paar "zomertruien" te kopen. Het is bij mijn favoriete kledingwinkel 35% korting, dus dat moet lukken. Korte tijd later sta ik met drie truien bij mijn fiets als ik mijn jongste dochter Tessa (bijna 13) met twee vriendinnen tegenkom. "Welk merk", vraagt ze kritisch terwijl ze een vlugge blik in mijn twee plastic tasjes werpt. "Twee van de winkel hier en een Tommy." zeg ik. Alle aandacht gaat nu naar het tasje met de Tommy Hilfiger. "Lauw" zegt Tessa en de anderen vallen haar bij. Altijd leuk als je kinderen je kledingkeuze waarderen. Voor de niet-ingewijden: "Lauw" betekent al een aantal jaren zoiets als "Cool, te gek, mooi". De negatieve betekenis van het woord "lauw" uit mijn tijd, kent de jeugd niet. Het went. Overigens betekent "louw" - met een o dus - volgens Van Dale "tegen de wind gedekt" en dat is heel toepasselijk voor een trui. Maar dat moet toeval zijn. De twee andere truien worden niet meer bekeken door de drie dames. Die zijn niet lauwwaardig.

Marokkaanse haring

Op nog driehonderd meter van mijn huis kom je in de winter de beste oliebollenkraam van Nederland tegen. Op 31 december staan de mensen zelfs uren in de rij om de bollen van Richard Visser te bemachtigen. Tijdens mijn dagelijkse wandelingen met de hond kom ik langs de kraam en de zoete suiker- en oliebollenbaklucht is meestal onweerstaanbaar.
In de zomer hebben we hier in de buurt weer een andere eetattractie. Dan verkoopt Mohamadi Alhabase, een Marokkaan en eigenaar van viswinkel Mediterranee aan de Vierambachtstraat, de lekkerste haring van Nederland. En dat zijn niet alleen mijn bevindingen, de jaarlijkse beroemde en beruchte haringtest van het Algemeen Dagblad heeft zijn harinkjes tot driemaal toe uitgeroepen tot de beste van Nederland. Ik heb er vanmiddag vier bij hem gehaald in zijn pas uitgebreide winkel. En zoals ieder jaar zijn ze natuurlijk weer lekkerder dan vorig jaar. Het is hier goed wonen.

Kaartcontrole

Lokatie: Centraal Station Rotterdam bij trap naar perron 8
Tijdstip: Zondagochtend 10.00 uur

Hij (onsympathieke kop): Mag ik uw treinkaartje zien?
Ik: Natuurlijk. Alstublieft.
Hij: U heeft een voordeelkaartje. Heeft u een voordeelabonnement?
Ik: Ja, dat zit in mijn portemonnee.

En toen maakte "hij" een opmerking die bij mij in het verkeerde keelgat schoot.
Hij zei niet: Mag ik uw abonnement dan even zien? Een vraag waar ik geen enkele moeite mee zou hebben gehad. Nee, niets daarvan.
Hij zei, terwijl hij me wantrouwend aankeek: Weet u het zeker?

Ik ontplofte zo wat. Hij met z'n "Weet u het zeker?" Wat denkt die lul nou eigenlijk. Laat 'ie gewoon gelijk om mijn kaart vragen in plaats van mijn antwoord in twijfel te trekken. Mijn jongste dochter was erbij, dus ik hield me in.
In plaats van te schelden voerde ik de spanning voor hem op. Tergend langzaam (de trein kwam toch pas over tien minuten) zocht ik zogenaamd naar het abonnement. Nergens kon ik het vinden en af en toe keek ik hem daarbij hulpeloos aan. Ik zag dat hij dacht dat íe beet had. Triomfantelijk keek hij naar zijn collega's. Na zeker vijf minuten zoeken in tassen, zakken en portemonnee toverde ik tot zijn grote teleurstelling mijn abonnement tevoorschijn. Tijdens de hele zoeksessie stond de onsympathieke NS-er met mijn kortingskaartje in zijn handen. Nu hij de strijd verloren had, wilde hij me dat zo snel mogelijk teruggeven om van me af te zijn. Ik nam nog steeds alle tijd om mijn spullen weer op te pakken, mijn portemonnee goed op te bergen en mijn jasje dicht te knopen. Ik genoot van iedere seconde. Pas toen ik helemaal klaar was met organiseren, nam ik het met een big smile van hem over.
Is er wat mis met me?