Open dag Feyenoord

In tegenstelling tot mijn broer heb ik weinig met voetbal. Hij verdient er zijn brood mee, maar je zou kunnen zeggen dat ik hooguit een mooi-weer-fan ben. Als het goed gaat met het Nederlands elftal of een Rotterdamse club, word ik plots enthousiast. Maar voor losers in de sport kan ik niet warmlopen. Beroepshalve houd ik nog wel zo goed en zo kwaad in de gaten wat er zich op en rond de velden afspeelt, maar mijn broer ziet me op dit punt niet echt als een serieuze gesprekspartner.
Mijn jongste dochter nodigde me uit vanmiddag mee te gaan naar de Open Dag van Feyenoord. Een doodzonde, want de familie Borst is traditiegetrouw voor Sparta. Van vader op zoon. De Spartaanse betovering is kennelijk uitgewerkt als je dochters hebt. Van vader op dochter. Dat klinkt ook niet. Het Sparta-gen is bij de DNA-overdracht
alleen bij mijn oudste dochter gaan nestelen. Ze heeft geen cent te makken, maar wel een mobiele telefoon en een seizoenskaart voor Sparta. Maar de Sparta-adoratie werkt dus niet meer bij de jongste. Zij, getooid met een fraai Feyenoord-sjaaltje en ik in mijn mooiste rode polo, fietsten vanmiddag samen naar de Kuip. Ik ben echt niet wereldvreemd, maar mijn mond viel open daar. Ik ken de Kuip meer van The Rolling Stones, Springsteen en Bowie dan van Feyenoord, maar dit sloeg alles. Ik ben dus wel wat gewend, wil ik maar zeggen. Wat ik vanmiddag zag zou je het best kunnen omschrijven als een overvolle kolkende bak warm vlees in overwegend rode (thuis) en blauwe (uit) kleuren. Ik zag - niet overdreven - honderden ontblote mannenlijven met Feyenoord-tattoeages. Van simpele kleine Feyenoord-logootjes tot prachtig gedetailleerde - bijna fotografische - afbeeldingen van de Kuip op de rug geinjecteerd. Tientallen babies in complete Feyenoord outfit. Trotse vaders toonden ze aan iedereen die het wilde zien. Rolstoelers baanden zich een weg door de menigte om een handtekening van een van de spelers te bemachtigen. Ontelbare fans gingen met "Coentje" op de foto. De onvermijdelijke ambassadeur van Feyenoord, Lee Towers, sloofde zich in zijn onberispelijke witte pak uit alsof het zijn laatste optreden was. De onvoorwaardelijke liefde voor Feyenoord spatte er bij iedereen vanaf. Ik kreeg er kippe(n)vel van.
De speakers in de Kuip - mijn oud-collega's van RTV Rijnmond Ronald van der Geer en Peter Houtman - hadden ongetwijfeld met veel zorg hun teksten voorbereid. Helaas waren ze twee uur lang niet te verstaan op de tweede ring DD, waar ik zat. En in de rest van de Kuip ook niet trouwens. Maar niemand in mijn vak die er zich om bekommerde. En in de rest van de Kuip ook niet.
Feyenoord is "hot" en Gullit heeft de fans gek gemaakt met de opmerking dat Feyenoord dit jaar weer "gewoon" voor het kampioenschap gaat. Ik geloof er niks van en denk dat Feyenoord blij mag zijn met een derde of vierde plaats. Dat neemt niet weg dat ik een buitengewone leuke middag heb gehad!