Als eindredacteur van het RTL-nieuws ('94-'99) heb ik vaak overlegd met Max Westerman. Max in New York en ik in Hilversum. Tijdens de Republikeinse conventie in 1996 heb ik ruim een week dagelijks met hem samengewerkt in San Diego. Vooral in Amerika heb ik gezien wat een enorme harde werker Max is. Hij eist veel van zichzelf, maar ook van zijn producenten, cameramensen en technici. Ik kan me niet herinneren dat ik ooit zelf met Max een aanvaring heb gehad. Misschien een keertje aan de telefoon, maar zeker niet die week in San Diego. Ik mocht Max en Max mocht mij.
Ik heb Max weleens woedend meegemaakt. Een paar seconden voordat hij in de uitzending moest, werkte de verbinding nog niet goed. Vanaf het dak van het CBS-gebouw brieste hij met een rood aangelopen gezicht tegen zijn Amerikaanse cameraman dat hij "immediately the satellite company" moest bellen, om een seconde later (de verbinding deed het inmiddels) met een brede glimlach bij de kijkers thuis op het scherm te verschijnen en het laatste nieuws te vertellen.
Ik bewonder Max. Hij is een vakman en maakt al jaren de leukste reportages vanuit New York.
Dit weekend heb ik de roman "Miss America" gelezen van Nathalie Huigsloot. Nathalie is in de eerste plaats televisiemaakster en dan pas schrijfster. Dat merk je, het boek is niet bepaald een literair hoogstandje. Nathalie heeft als tv-maakster o.a. voor Theo van Gogh, Pieter Storms en Beau van Erven Dorens gewerkt. En ook voor Max Westerman.
De roman gaat over haar werk en een ongelukkige liefde (Jasper) in New York. Max Westerman heet in haar boek Lex Oosterboer en om de paar bladzijden krijgt hij van Nathalie onderuit de zak. Lex is een tiran waar niet mee te werken valt. Een klootzak pur sang.
Het boek stelt literair dus niet zoveel voor, maar ik heb er wel vaak om moeten lachen. Max is voor Nathalie kennelijk een onuitputtelijke inspiratiebron geweest voor grappige anekdotes.
Ik heb begrepen dat Max woest is op Nathalie. In de Volkskrant meldt de leiding van RTL-nieuws: "Nathalie Huigsloot heeft moeite om fictie en feiten uit elkaar te houden. In de stukken van het boek dat we gelezen hebben herkennen we Max Westerman absoluut niet. Dit is zeer vervelend voor hem. Zij exploiteert de beroemdheid van Max. Ze gebruikt hem om haar boekje te verkopen om er voor te zorgen dat de media zo veel mogelijk aandacht aan haar besteden. Het is zonde om hier nog meer woorden aan vuil te maken dan we nu doen"
Bovenstaande reactie lijkt me wat overdreven. Het is en blijft een roman. Fictie!
zie ook dutchmedia.web-log.nl
luister naar Nathalie bij Spijkers met Koppen - (vanaf 1:42:30)
Miss America 
Heb er enorm om gelachen en ik geloof dat in de varagids een artikel stond waarin collega's Max wel herkenden in Lex. 
SASKIA, wat een onzin! Max heeft wel degelijk veel vrienden. Dat jij daar schijnbaar niet toebehoort betekend niet dat er een heleboel mensen om hem heen zijn waar hij veel om geeft en die een goed beel van hem hebben. Schijnbaar ken je hem niet zo goed als je wellicht zou willen, want anders had je wel een ander beeld van hem gehad.
Geplaatst door: Yuri | vrijdag 7 april 2006 om 13:23
Weet je, Yuri, ik woon al wat langer in Greenwich Village dan jij. Laat tegenover Max de naam Ernst-Jan Drent eens vallen. Gewoon maar de naam van iemand die ook niet zo positief over hem is. En zo geldt dat voor zo'n beetje de halve stad. Bovendien, je hebt nooit veel vrienden, je hebt altijd veel kennissen. Als je ooit nog eens een tegenvaller krijgt, Yuri, adviseer ik je om daar nog eens over na te denken. Max Westerman is een lul van het zuiverste water. Is in Greenwich Village al door iedereen uitgekotst.
Geplaatst door: Saskia | vrijdag 2 juni 2006 om 4:19