Weblog Laurens Borst: UPC afl. 3

Ik heb in aflevering 2 beloofd verslag te blijven doen van mijn ervaringen met de digitale telefonie van UPC. Vandaag is de grote dag: Mijn KPN-abonnement wordt omgezet in eentje van UPC. De monteur komt langs tussen 08.00 en 13.00 uur om de overgang technisch uit te voeren.
Rond tien uur wordt aangebeld door een man die met een gebruikte parkeerkraskaart in zijn hand staat te wapperen. Met zo'n kaart (beperkte oplage) kunnen bewoners hun familie en vrienden tegen een lager tarief dan normaal voor de deur laten parkeren. Anders houd je geen vrienden meer over, nietwaar.
Hij vraagt aan mij hoe hij aan zo'n kaart kan komen. Ik ben nogal verbaasd omdat pal voor de deur een werkende parkeerautomaat staat. Ik hoef toch niet te betalen voor het parkeren van een UPC-auto?
Maar ik wil de dag goed beginnen, dus ik geef de monteur een van mijn kraskaarten. Daarmee kan hij desnoods een halve dag parkeren. Even later staat een vriendelijke monteur bij mij in de gang.
Maar al snel blijkt dat hij niets afweet van de gratis telefoon (zie aflevering 1 + 2) die vandaag ook aangesloten moet worden. Ik begin nattigheid te voelen. Als de monteur zegt dat de telefoon "volgende week" komt, zeg ik dat ik iets anders heb afgesproken met UPC. Niks volgende week.
Er volgt een voor mij onverstaanbaar telefoontje tussen de monteur en zijn baas. Tenminste, ik vermoed dat het zijn baas is, want de conversatie gaat van begin tot eind in het Turks.
Na afloop van het gesprek meldt de monteur dat vanmiddag een andere monteur komt met een telefoon. Ik baal, want ik heb dan een paar afspraken die ik nu moet afzeggen.
De monteur vertrekt weer in, naar ik nu pas zie, een gammele auto die nog geen vijf minuten voor de deur geparkeerd heeft gestaan met mijn kostbare kraskaart.
Rond half een gaat opnieuw de bel. "Goedemiddag", zegt een man met onmiskenbaar Brabants accent, "ik ben van UPC."
"U bent lekker snel gekomen. Ik had al op het ergste gerekend", zeg ik blij. "U komt de telefoon aansluiten!".
"Aansluiten? Nee hoor. Ik ben controleur bij UPC. Ik kom kijken of de aansluiting vanmorgen naar wens is gegaan."
Ik schiet in de lach. Nee, dit gaat vandaag echt niet meer goedkomen, denk ik. "Er valt niets te controleren", zeg ik en ik leg hem uit wat er is gebeurd. Verder vraag ik hem te checken of er inderdaad nog een andere monteur komt vanmiddag.
De controleur van UPC pleegt twee belletjes en vertelt me met een buitengewoon grote stelligheid dat de monteur van vanmorgen over een uurtje of twee terugkomt. Met een gratis telefoon. "Hij maakt nu nog een andere klus af en gaat dan de telefoon ophalen in het magazijn in Ridderkerk. Dan komt hij gelijk naar u toe", aldus de controleur.
Ik krijg weer vertrouwen. Z'n controleur is tenslotte niet zomaar controleur geworden. Dan moet je toch iets in je mars hebben. Gaat het toch nog goedkomen.
Niet dus!
Om half zes bel ik UPC. Een geduldige mevrouw hoort me aan en zegt dat ik nog tot zes uur moet wachten. Na zessen kan er pas geklaagd worden. Tot die tijd kan de monteur nog komen.
Ik zeg dat ik het een beetje heb gehad met UPC. "Ik begrijp het", zegt ze, "ik ook".
"Voor die opmerking kunt u ontslagen worden", reageer ik verbaasd.
"Weet ik, maar het lucht op."
Om kwart over zes bel ik opnieuw met UPC. Tien minuten in de wacht. Eindelijk contact en dan plotseling tuut-tuut-tuut, weg verbinding.
Half zeven weer gebeld. Tien minuten in de wacht. Ik ben inmiddels murf. Opnieuw contact. Mijn klacht wordt genoteerd. We maken een nieuwe afspraak. (moet ik dat eigenlijk wel doen?)
Ik word tot slot verwezen naar een ander nummer van UPC. "Als u dat belt kunt u een klacht indienen en krijgt u een vergoeding voor al uw ellende. U kunt nog tot zeven uur terecht"
Benieuwd bel ik 0900-1580. "Vervelend voor u," zegt de zoveelste UPC-medewerker van vandaag. "U heeft recht op 25 euro genoegdoening".
Die incasseren we dan maar.
Wordt ongetwijfeld vervolgd.