Column Hugo II

De hoofdredactie van het Algemeen Dagblad weigerde een aantal dagen geleden om de wekelijkse column van mijn broer te plaatsen. De column had als kop "Bernhard" en las als een soort necrologie over de prins.
Op het moment dat Hugo de column inleverde leefde de Prins nog, maar was het wel algemeen bekend dat zijn einde nabij was. Op woensdag, de dag dat de column had moeten verschijnen, stierf de prins 's avonds om tien voor zeven.
Nu, vijf dagen na de weigering, zegt Hugo:
"Als ik de column nu nalees schaam ik me wel een beetje. Het had namelijk veel harder gemoeten. Ik begrijp echt niet dat Jan Bonjer, die echt een fantastische hoofdredacteur is, de column heeft geweigerd. Zijn motivatie dat Bernhard op het moment van plaatsing (woensdag jl.) nog niet dood was, overtuigt mij niet."

Jan Bonjer

(foto AD)

Ik heb AD-hoofdredacteur Jan Bonjer dit weekend gevraagd om een commentaar op de weigering. Hieronder zijn letterlijke reactie:

Waarom heb ik publicatie van de column in de krant van woensdag 1 december tegengehouden?

1) De vorm: de column is gedeeltelijk geschreven als een necrologie, een terugblik op en recensie van het leven van Prins Bernhard. Het is merkwaardig en verwarrend voor lezers zo'n bijdrage te publiceren als de prins nog niet dood is (hij overleed woensdagavond 1 december). Aan deze vorm was niet gemakkelijk en niet snel iets te veranderen.
2) De inhoud: er staan op z'n minst twee diskwalificerende omschrijvingen van Bernhard en een niet onderbouwde verdenking in de column: een herrieschopper en iemand die 'naaiend' door het land trekt. De verdenking van het steeds tippen van de hoofdredactie van de Telegraaf krijgt een bizarre ontknoping: zou de loyaliteit van Bernhard aan de Telegraaf zo ver gaan dat hij net voor het uitblazen van de laatste adem nog die krant belt, vraagt Hugo zich af. Op het moment van publiceren zou de prins wel eens kunnen overlijden ten gevolge van ernstige ademhalingsmoeilijkheden. Dan vind ik het niet kies en niet kunnen juist op zo'n moment te speculeren over de wijze waarop de Telegraaf van dit nieuws op de hoogte kan worden gesteld.
3) De doorslaggevende reden voor weigering van de column: fair play. De vrijheid voor de columnist in onze krant is groot, je mag heel veel schrijven, beschuldigingen uiten aan het adres van wie dan ook, graag met enige onderbouwing daarbij, maar dan moeten die beschuldigde personen zich wel kunnen verdedigen, zo zij zich daartoe geroepen voelen. Iemand beschuldigen die op het moment van publicatie stervende is, vind ik in hoge mate unfair (ongeacht wie het is).

In deze trant zal ik aanstaande zaterdag schrijven in de rubriek Van de Hoofdredactie. Dat gebeurt een week later doordat ik gisteren per se iets wilde zeggen tegen de lezers over de besprekingen tussen PCM en Wegener., aldus Jan Bonjer.

Mijn broer wil het meningsverschil niet op de spits te drijven en onthoudt zich verder van commentaar. Wel ziet hij zijn column toch graag gepubliceerd en hij heeft mij gevraagd dat te doen. Bij deze dus de gewraakte column van woensdag 1 december:

Hugo Borst (foto AD)

Bernhard

Hoewel geen monarchist was ik gehecht aan Bernhard Leopold Frederik Everhard Julius Coerts Karel Godfried Pieter von Lippe Biesterfeld. Zoals die man aan het leven hing. Van alle sterfelijken op deez’ aard was hij het meest onsterfelijk. Greet Hofmans noch God had de prins nodig om Magere Hein te bezweren.
Tenminste, dat dacht ik. Naar nu blijkt zal hem het gesprek met Jan Peter Balkenende, over leven en dood, fataal worden. Het oranje polsbandje dat de premier hem op de valreep wilde aansmeren was de limit. Dat voor iemand die auto-ongelukken en vluchten met gammele vliegtuigen tot een goed einde bracht, een uurtje met onze premier te veel van het goede is, heet ironie.
Wat ik bij zijn leven en welzijn nooit heb gehad, treft mij nu als de bliksem. Hoe moet het na de dood van Bernhard verder met dit land? Wie zal het nu opnemen voor personeel van supermarkten dat stelende klanten aftuigt? Wie betaalt hun rechtsgang? En nog wat: wie tipt De Telegraaf voortaan? Ja, hij had een hart van goud hè.
Trouwens, als de prins vandaag of morgen overlijdt, wie vertelt het de wakkere knapen van De T. dan? Of is de prins zó loyaal om de hoofdredactie van de krant te verwittigen dat hij zijn laatste koninklijke adem zal uitblazen zodra hij de verbinding verbreekt? Wellicht volgt er ook nog een brief van zijn hand in de Volkskrant, waarin ultieme duidelijkheid wordt verschaft over Stadhoudersbrief, Lockheed en, zeg maar, de echte affaires?
Het is een wreed jaar geweest. Na Oltmans, Van Gogh en Hazes ontviel ons met Bernhard weer een herrieschopper. Ik hoorde gisterochtend Rutger van Santen van de Wereldomroep zeggen dat de verplichte rouwperiode een tijdje politieke rust moet brengen in Den Haag. Het zijn inderdaad verwarrende tijden. Pim de Grootste Nederlander Aller Tijden, Wouter Bos die flirt met Geert Wilders en de ene Marokkaan die de andere Marokkaan een NSB’er noemt, wat mij betreft het toppunt van inburgering.
Maar stilte? Bezinning? Ik weet het niet. Misschien moet Nederland als eerbetoon aan Bernhard tijdens de rouwperiode de dag juist beginnen met een biertje, acht dagen scheuren over de snelweg en zich een slag in de rondte naaien. Laten we voorts jagen op wild en tegelijkertijd geld overmaken aan het Wereldnatuurfonds. Als Bernhard er altijd allemaal mee weg is gekomen, waarom wij dan niet?

Hugo Borst

update 14.30 uur zie ook GeenStijl.nl over dit onderwerp

Comments

[Geplaatst door: Wouter Engler]

De affaire speelde toen ik bij het AD nog als stagiair rondliep. Hoewel Bonjer aanvankelijk mij een kranige kerel leek, een
journalist voor journalisten, bleek met het afwijzen van Hugo's column eerder het tegendeel. Het is censuur, gewoon pure censuur. Als troost een column over Verraad:
http://www.volkskrantblog.nl/bericht/90963

Groeten,

Wouter Engler