Contrast

Er wordt gedanst, gedronken, gezoend, gepraat en gelachen in het cafe waar ik me vannacht rond half drie bevind. De vrolijke muziek uit de muziekcomputer staat keihard. De sfeer is prima.
Op een dominant aanwezig videoscherm zijn de hele avond muzikale TV-shows te zien geweest en videoclips. De muziekprogramma's zijn inmiddels voorbij en ik sta plotseling oog in oog met gruwelijke beelden van het NOS-journaal van de aardbeving in Azie. Ik zie vooral lijken van jonge kinderen. De kinderen lijken niet dood, zo mooi en gaaf zijn ze nog. Maar ze zijn het wel.
En om me heen wordt nog steeds gedanst en gelachen. Niemand heeft verder de beelden in de gaten. Ik ben wel wat gewend aan heftige plaatjes, maar de combinatie met de nieuwjaarsvreugde in het cafe wordt me teveel. Het contrast is te groot. Ik ga naar huis en tik dit stukje.