« december 2004 | Hoofdmenu | februari 2005 »

zondag 30 januari 2005

Brand Poolse kerk

Dsc00061

Poolse_kerk2

Ruim een week geleden sloegen vlammen uit de ramen van de Poolse Kerk bij mij aan de overkant. Jackie en ik gingen net de deur uit voor een etentje toen we recht in de vlammenzee keken. Bijna niemand had nog in de gaten dat de kerk in brand stond. Omstanders waren er nauwelijks en het verkeer op de Beukelsdijk raasde zoals altijd met veel te hoge snelheid langs het gebouw om de brand waar te nemen. Ik belde 112. Daar was de brand al bekend. De brandweerkazerne aan het Kleinpolderplein is dichtbij en een paar minuten later arriveerden twee brandweerauto's, waaronder een ladderwagen. Tien minuten later was de brand geblust. Geen gewonden. Een deel van het interieur verwoest en vooral veel rookschade. De kop in het Rotterdams dagblad van de volgende ochtend "Brand verwoest Poolse kerk in Rotterdam-west" was zwaar overtrokken.
Voor de Poolse kerkgemeenschap was het driemaal scheepsrecht. Na de moord op Theo van Gogh was de kerk twee keer doelwit van brandstichters. Eén brandje haalde zelfs het NOS-journaal. De schade viel mee; alleen een enigszins geblakerde zijdeur. De daders zijn nooit gevonden.
Begin deze week meldde de politie in haar rapport dat er bij de laatste brand in de Poolse Kerk geen sprake was van brandstichting. Uit onderzoek was gebleken dat de brand door een technisch euvel was veroorzaakt.
De omwonenden (onderwie ik zelf) slaakten een zucht van verlichting: er was geen sprake van opzet. Er worden nog geen godsdienstoorlogen uitgevochten in onze wijk.
Een paar dagen later heeft een student van de Postacademsiche Dagblad Opleiding Journalistiek contact met de secretaris van het Poolse kerkbestuur. Die beweert dat de brand wel degelijk is aangestoken.
Ik hoop dat hij ongelijk heeft.

Lees meer "Brand Poolse kerk" »

Radio

Radiofm


Deze site maakt radio luisteren via internet erg makkelijk. Alle zenders op een rij.

Off-the-record

Kaartmthlaan_1


Een weblog bijhouden is hard werken. Het vereist onder meer discipline en tijd. Het eerste kon ik even niet opbrengen en als gevolg daarvan gaf ik aan het tweede ook maar gelijk een andere invulling. En dan waren er nog momenten dat ik wel wat wilde schrijven, maar besloot dat om goede redenen niet te doen.
Zo had ik vrijdagavond een buitengewoon leuke avond in de kroeg met wat mensen van wie een aantal het zeer op prijs stelt daarover niets terug te hoeven lezen op dit weblog. Dat soort "off-the-record" avondjes komen eigenlijk steeds vaker voor. Eerst beloven dat je "niks op je weblog zet" , want anders zeggen ze niets. Ik maakte het vrijdag zelfs twee keer mee in gezelschappen van wisselende samenstelling.
Dat off-the-record-gedoe is straks de dood in de pot voor een weblogger. Of voor zijn vriendenkring. Als 'ie teveel uit de school klapt is 'ie snel door zijn vrienden heen. En ik zeker, want zoveel heb ik er niet. Dus maar effe niks over vrijdag!

donderdag 20 januari 2005

Rustig

Mijn weblog schiet er een beetje bij in de laatste dagen. Ik neem even een korte time-out tot na het weekeinde.

zaterdag 15 januari 2005

Q en Q

Q_en_q_1


Op zoek naar Sinterklaaskadootjes voor de familie zag ik begin december een DVD met de eerste serie van Q en Q (1974). Mijn broer Hugo was destijds als 12-jarig jongetje een grote fan van de spannende jeugdthriller. Mijn jongste dochter Tessa (13) zag de serie, die af en toe nog op TV wordt herhaald, toen ze een peuter was. Ze zat er altijd gebiologeerd naar te kijken.
Vanmorgen trof ik Tessa in de huiskamer op de bank. Nog in haar nachtgoed en onder een behaaglijke deken. Ik had de herkenbare tune van Q en Q al een paar keer door het huis horen schallen, dus ik wist al dat Tessa naar de DVD's zat te kijken.
Toch kon ik dat niet rijmen met het voortdurende aanhoudende gelach dat Tessa produceerde. Ik observeerde haar een paar minuten en toen begreep ik haar aanstekelijke lachsalvo's: Na dertig jaar zijn het trage acteerwerk, de bijbehorende dialogen en de lange filmscenes zo gedateerd dat ze in plaats van spanning op te wekken, eigenlijk voortdurend op de lachspieren werken.

Lees meer "Q en Q" »

dinsdag 11 januari 2005

Mac Mini

Primeur

Mac_mini2



Erg verleidelijk zo'n kleintje! Misschien dat ik binnenkort zo'n Mac Mini ga adopteren.

zondag 9 januari 2005

e-mailadres luna

Lunaxxx_1



Met enige weemoed heb ik vorige week afstand moeten doen van mijn vertrouwde e-mailadres labo@luna.nl, dat meer dan tien jaar aan mij toebehoorde. Luna hoorde bij de eerste lichting betrouwbare internetproviders. Ik zette mijn eerste schreden op het internet ergens in '91 / '92. Luna, met als thuisbasis Rotterdam, was voor mij een logische keus. Mijn e-mailnaam werd "labo", de eerste twee letters van mijn voor- en achternaam samengevoegd. Ooit bedacht bij Het Vrije Volk waar je initialen op het copijpapier moest zetten. Maar "lb" en "lbo" waren al in gebruik, dus werd het "labo".
Helaas was Luna er laat bij met ADSL. Reden om eind jaren '90 een tweede provider in te schakelen: XS4all. Gelukkig was het mogelijk om voor een relatief klein bedrag mijn e-mailadres bij Luna te handhaven. De afgelopen jaren gebruikte ik voor nieuwe "contacten" steeds vaker mijn nieuwe e-mailadres. Ook "labo" natuurlijk, maar met XS4all.nl op 't einde.
Vorig jaar ontdekte ik dat ik inmiddels toch ruim honderd euro per jaar betaalde aan Luna, terwijl ik daar alleen maar een e-mailadres voor gebruikte. En hoewel ik erg gehecht ben aan dat labo@luna.nl, was de prijs daarvoor me toch een beetje te gortig. Ik heb nog gevraagd of ik dan misschien voor 25 euro per jaar mijn e-mailadres uit nostalgische overwegingen mocht handhaven. Maar zelfs tien jaar trouwe klant zijn, maakte geen indruk. Zelfs niet bij de directie. In oktober vorig jaar liep mijn abonnement af. Toch ontving ik de laatste weken nog steeds mail via Luna. Zouden ze dan toch? dacht ik nog. Nee dus. Vorige week zat de deur bij Luna echt op slot voor me. Labo@luna.nl bestaat niet meer. Leve labo@xs4all.nl

maandag 3 januari 2005

Stokje

Van Marcel van der Steen (voorheen: mvanders.nl) kreeg ik vandaag een weblog-estafette-stokje in mijn handen gedrukt. Geen flauw idee hoeveel loggers mij al zijn voorgegaan en hoelang dit geintje nog gaat duren, maar vooralsnog beschouw ik het als een eer om aan deze vorm van kettingbrieverij mee te mogen doen.
Daar komt 'ie:

CD 2004: "Quelqu’un ma dit" van Carla Bruni (met dank aan Van Jole).

DVD 2004: Ontelbare DVD's gezien dit jaar dankzij Bittorrent. Lol is er nu een beetje af. Moeilijk kiezen..............."Kill Bill 2" dan maar.

Film 2004: Geen films gezien in de bioscoop het afgelopen jaar.

TV-programma 2004: Geen twijfel mogelijk. Seizoen 3 van de sublieme TV-serie 24. Wel eerst illegaal op DVD gezien, maar sinds november bij Yorin op de TV

Bestemming 2004: januari:Curacao. Wat zon in de winter al niet met je kan doen! Als "toerist" niets gemerkt van criminaliteit.

Aankoop 2004: Eindelijk die 160 GB harddisk DVD-recorder gekocht om kritischer te kunnen selecteren uit dat waanzinnige TV-aanbod iedere dag en om de reclame weg te filteren..

Prestatie 2004: Twee keer zoveel gefietst als vorig jaar.

Gebeurtenis 2004: Vrijdag 30 april. Niet vanwege Koninginnedag, maar omdat mijn dienstverband met RTV Rijnmond op die dag afliep. Alsof mijn navelstreng opnieuw werd doorgeknipt.

Boeken komen in het officiele stokje niet voor. Dan maar als toegift:

Boek 2004: “Journaaljaren” van Nico Haasbroek en “Miss America” van Nathalie Huigsloot. Niet omdat het (literaire) hoogstandjes zijn, maar omdat ik de meeste personages persoonlijk ken.

Stokje

Ik breek mijn stokje in tweeen en geef een helft aan boze buurman Frank van Dijl van weblog Het Vrije Volk en de andere helft aan CasaSpider, El Hombre de tu Vida.

Bonnetje

Cocodroef


Bij sommige mensen kan je beter niet lastig zijn, zeuren of ruzie maken. Ik heb ooit een chirurg beledigd vlak voordat hij een kleine ingreep moest doen aan mijn wang (er zaten glasplinters in). Weken na de operatie kwamen er nog steeds stukjes glas uit mijn wang en het wondje is altijd een litteken gebleven.
Vandaag was ik met mijn boxer Coco bij de dierenarts. Ze was aan de beurt voor een jaarlijkse coctailprik, er zat een wratje op haar poot en haar maag rommelt af en toe.
Ik kom met mijn huisdieren al meer dan twintig jaar bij deze dierenartsenpraktijk in Rotterdam. Ze zijn altijd goed voor mijn dieren, maar ik heb altijd het gevoel dat ze me belazeren bij het afrekenen. Zo kon je tot enkele jaren geleden uitsluitend contant betalen. Tegenwoordig mag je ook pinnen, maar een rekening of een bonnetje heb ik nog nooit gezien. Vandaag moest ik op een paar dubbeltjes na, honderd euro betalen voor de coctailprik, het wegsnijden van de wrat en het dichtbranden van de wond en voor 5 kilo speciaal dieet hondenvoer. En weer geen bonnetje!
Toch zeg ik er niks van. Ik ben veel te bang dat Coco uiteindelijk het kind van de rekening wordt. Krijgen jullie wel een rekening van de dierenarts? Zo niet, dan is hier wellicht sprake van oplichting op grote schaal en belastingontduiking.

24 seizoen 4

24

Fox start over een paar dagen alweer met het vierde seizoen van 24. Klik foto voor trailer. Ik kan niet wachten tot de serie hier te bekijken is. Waarschijnlijk eerder via het internet dan in de winkel of op de nederlandse TV, Hier wat foto's van de (nieuwe) hoofdrolspelers (met dank aan "Brinkey")

zondag 2 januari 2005

Sjoelen

Sjoelen2

Was ik helemaal vergeten te melden dat ik vrijdag tweede ben geworden bij het traditionele kampioenschap oudejaarssjoelen. Jackie (hierboven in actie) was me met een punt de baas.

zaterdag 1 januari 2005

Contrast

Er wordt gedanst, gedronken, gezoend, gepraat en gelachen in het cafe waar ik me vannacht rond half drie bevind. De vrolijke muziek uit de muziekcomputer staat keihard. De sfeer is prima.
Op een dominant aanwezig videoscherm zijn de hele avond muzikale TV-shows te zien geweest en videoclips. De muziekprogramma's zijn inmiddels voorbij en ik sta plotseling oog in oog met gruwelijke beelden van het NOS-journaal van de aardbeving in Azie. Ik zie vooral lijken van jonge kinderen. De kinderen lijken niet dood, zo mooi en gaaf zijn ze nog. Maar ze zijn het wel.
En om me heen wordt nog steeds gedanst en gelachen. Niemand heeft verder de beelden in de gaten. Ik ben wel wat gewend aan heftige plaatjes, maar de combinatie met de nieuwjaarsvreugde in het cafe wordt me teveel. Het contrast is te groot. Ik ga naar huis en tik dit stukje.

Abonneer RSS

Zoek

  • Google

    hele web
    deze site

Fun





  • abonnement per e-mail?

    Service van FeedBurner

  • Laurens Borst