Betalingsritueel

Ben ik blij dat ik jenever drink!
Ik kan niet anders zeggen dan dat het gisteravond in Café Diner Sijf aan de Oude Binnenweg de moeite waard was. De PDOJ-lichting 2005 houdt van gezelligheid, dat is me na een paar avondjes Rotterdamse horeca wel duidelijk geworden. Ik sloot me tegen zevenen bij de groep aan in het café om even na middernacht met heel veel binnenpretjes weer huiswaarts te gaan. Met, of even na mij, verliet ook het grootste deel van het gezelschap de kroeg en ik ontkwam daardoor niet aan het nu al traditionele betalingsritueel. De rekening bedroeg ruim 250 euro. Overwegend bier (100 x ), een onterecht opgevoerde chocolademelk, wat glazen wijn, een paar porties bitterballen, zes jenevertjes (10,80) en een spa rood.
Bij binnenkomst had ik al gemeld dat de eerste 35 euro van de rekening in ieder geval door mij zou worden betaald. Nou ja, door mij? Het was eigenlijk een sigaar uit eigen doos. Na een e-mailcollecte voor een tijdje terug door de docenten voorgeschoten borrel, was een overschot ontstaan. Mooi meegenomen toch!
Maar zelfs met deze extra inbreng lukte het de groep maar niet om het benodigde bedrag op tafel te leggen. Voor mijn eigen drankjes had ik twintig euro in de pot gedaan. Ik had de hele avond jenever gedronken, afgewisseld met een spaatje rood. Bij elkaar nog geen dertien euro.
Het ingezamelde geld op de bar werd door bijna iedereen wel een keertje geteld in de hoop dat het toch ineens genoeg zou zijn. En na een vijfje hier, een tientje daar, een pinopname en wat diepe zuchten van M., kon bij de zoveelste maal tellen worden vastgesteld dat de target toch nog was gehaald. Veel tip hield de barman er niet aan over, maar dat was zijn eigen schuld. Had 'ie V. maar geen warme chocolademelk moeten beloven, toen ze klaagde over de tocht bij de ingang (om het uiteindelijk toch op de rekening te zetten).