Weblog Laurens Borst

Charlie

Mijn moeder heeft net een pijnlijke zit achter de rug bij de kaakchirurg en als gevolg van de behandeling en de daarbij gebruikte middelen, ruikt ze voor een keertje wat minder fris uit haar mond.
Neefje Charlie, netjes opgevoed en altijd de waarheid sprekend, geconfronteerd met oma's mondlucht: "Oma, je stinkt uit je muil"
"Charlie toch, dat mag je zo niet zeggen", reageert oma behoorlijk geschrokken door Charlies' eerlijkheid, maar vooral door zijn taalgebruik.
"O, sorry oma. U heeft gelijk. U stinkt uit uw bek!"

Nieuw paspoort

Mijn paspoort is al ruim een maand verlopen. De gemeente Rotterdam had me daar eind vorig jaar al in een brief op geattendeerd. Vandaag staat in mijn agenda een uurtje gereserveerd om daar wat aan te veranderen. Volgens de brief kan ik o.a. in de deelgemeente Noord terecht om een nieuw paspoort aan te vragen. De openingstijden staan er keurig bij: van 09.00 tot 15.00 uur.

Net na het middaguur meld ik me bij de receptie van de deelgemeente. Aan de valse blik van de ambtenaar zie ik al gelijk dat er iets loos is.
"We zijn gesloten", kraait ze op triomfantelijke toon.
Zeker lunchpauze, denk ik nog argeloos. "Tot hoelaat?",vraag ik.
"We gaan niet meer open vandaag. Voor een paspoort kunt u naar het stadhuis gaan."
IK ben verbaasd.
"Maar in de brief van de gemeente staat dat u tot drie uur open bent vanmiddag", werp ik tegen. Hoofdschuddend reageert ze: "Ziekte hè"
Verbouwereerd druip ik af. De griepepidemie moet daar in Noord op een verschrikkelijke manier hebben toegeslagen, dat kan niet anders.
Op naar het stadhuis. Waar een giga-rij staat. Na drie kwartier van zuchtende mensen en huilende babies, bereik ik de receptie. Ik vertel de vriendelijke blondine van mijn vergeefse bezoek aan de deelgemeente Noord.
"Ja, dat flikken die deelgemeentes wel vaker", zegt ze. "Ik dacht al, wat is het druk. Wij werken hier altijd door. Ook al zijn er zieken. Dan moeten we gewoon wat harder werken. Zal ik u een klachtenformulier geven? U heeft toch tijd genoeg om in te vullen. Want voorlopig bent u nog niet aan de beurt. Levert u het formulier straks maar bij mij in. Dan zorg ik dat het op de juiste plaats terecht komt."
Het klikt tussen de blondine en mij. Wij begrijpen elkaar.

Elfstedentocht

Het water uit de keukenkraan blijkt zich vanmorgen na één nachtje matige vorst al over te hebben gegeven aan bevriezingsverschijnselen. Niks gewend, dat water van tegenwoordig. Allemaal de schuld van dat broeikaseffect, natuurlijk.
Gelukkig heeft mijn cappucino-apparaat een eigen waterreservoir dat niet bevoren was, want anders had ik echt een rotochtend gehad.
Inmiddels staat in de kelder al weer een paar uur zo'n stroomvretend (3000 Watt) electronisch kacheltje flink wat warme lucht te blazen en het euvel lijkt verholpen. Het water stroomt weer vertrouwd door de kelderleiding en klettert vrolijk in de spoelbak van de keuken. Vandaag kan de loodgieter thuisblijven. Ik verwacht trouwens met deze "aanhoudende vorst" binnenkort wel een item over de Elfstedentocht bij een van de nieuwsrubrieken op TV.

Tabloid

Het Rotterdams Dagblad verscheen vanmiddag voor het eerst voor de helft op tabloidformaat. Het resultaat valt me tegen. Ik zie weinig eenheid in de vormgeving. Het lijkt wel of voor iedere pagina een andere vormgever aan de slag is gegaan met een vrije opdracht. Maar misschien is het ook gewoon een kwestie van wennen.
Ondertussen wordt achter de schermen nog steeds gesproken over allerlei vormen van samenwerking, of zelfs een fusie met het Algemeen Dagblad. Beide kranten zijn strijdbaar en proberen op de valreep nog nieuwe abonnees te winnen met forse reclamecampagnes op zowel de regionale (RD) als de landelijke (AD) radio en tv.
Bestaat het Rotterdams Dagblad nog over een paar jaar? De wens lijkt de vader van de gedachte als we vandaag rechts bovenaan de voorpagina van het nieuwe katern kijken. Daar prijkt optimistich de volgende datum: dinsdag 11 januari 2011.

Geheugenverlies

Ik heb een rampzalig electronica-weekje achter de rug. Gepaard gaande met bijna niet te verdragen ergenissen en vooral veel verloren vrije tijd. Het begon al met een mislukte software-update van mijn weblogteller vorig weekend. Weblog een dag onbereikbaar en verlies van statistiekendata. En omdat deze ezel zich in het gemeen wél twee keer aan dezelde steen stoot, herhaalde dit geintje zich nog een keer nadat Olliver Wichmann van het BBClone-team zo vriendelijk was geweest het euvel voor me te verhelpen.
Later in de week belde Jackie in lichte paniek. De stoppen sprongen bij het stofzuigen. De vonken sprongen uit het stopcontact. Ik zat op mijn werk dus ik kon weinig doen behalve te adviseren om alle niet-noodzakelijke apparatuur te ontkoppelen. Dus ook mijn cpomputer, adsl-modem en router. 's Avonds zat ik met de gebakken peren. Mijn huisnetwerkje, waar ik zo trots op ben, was niet meer aan de praat te krijgen. De volgende dag voor 1,30 euro (belachelijk tarief) bij KPN het nummer van de XS4all-helpdesk opgevraagd en samen met de vriendelijke medewerker ("het is pas mijn tweede dag, dus ik moet nog veel leren") na een lange sessie de internetverbinding weer aan de praat gekregen. Daarna nog een paar uur bezig geweest om de router na een reset te herprogrammeren zodat ook de andere computers in huis het net op konden.
Tot overmaat van ramp blijkt mijn USB-stick met tientallen passwords het tijdens de kortsluiting begeven te hebben. Onbenaderbaar. En geen backup natuurlijk.
Ik heb het dus helemaal gehad met stofzuigers, sticks, modems en computers. Laat die stofzuigers eigenlijk maar weg. Daar heb ik nooit wat mee gehad.

Rien Robijns

Een dag of tien geleden vertelde ik een studente over hem. Ze moest een achtergrondartikel schrijven over de managersconferentie in Davos en ze wist niet zo goed waar ze moest beginnen. "Probeer eens contact te zoeken met Rien Robijns", adviseerde ik. "Hij heeft er zelfs een boek over geschreven".
Mijn loopbaan begon in 1979 bij de stadsredactie van Het Vrije Volk. Rien Robijns zat op geen twee meter van me vandaan. De rugleuningen van onze stoelen raakten elkaar bijna als we aan 't werk waren. Meestal was zijn stoel leeg. Dan was 'ie op pad met z'n maatje Geert Jan Laan. Maar één dag in de week tikte hij er driftig op los. Dan werden de beruchte "Dossier" pagina's geboren. Het Lockheed-schandaal dat Prins Bernhard z'n kop kostte, werd door dit researchduo boven water gehaald.
Als beginnend journalistje op de "Editie Zuid" keek ik natuurlijk verschrikkelijk op tegen Rien Robijns, misschien wel de beste journalist van Nederland. Zeker toen hij in 1980 met Laan de Prijs voor de Dagbladjournalistiek won.
De schok was dan ook groot toen ik zojuist op het weblog van Frank van Dijl las dat Rien Robijns op 60-jarige leeftijd is overleden.

update 14 februari: necrologie door Geert-Jan Laan

Fietsstrook II

Bij de post vanochtend een brief van de Rechtbank Rotterdam. Met een goed gevoel scheur ik de envelop open en lees "De kantonrechter verklaart het beroep gegrond; bepaalt dat het ter zekerheid betaalde bedrag aan betrokkene (ik dus) dient te worden gerestitueerd."
Kantonrechter Mr. L.J. van Die heeft zich na twee zittingen laten overtuigen dat ik mijn auto een paar jaar geleden helemaal niet op een fietsstrook had geparkeerd zoals een overijverige gezagsdrager beweerde. (lees hier eerst, voor je verder gaat).
Het bewijsmateriaal (door mij zelf genomen foto's op de plaats des misdrijfs) toonde onomstotelijk aan dat er van een fietsstrook helemaal geen sprake was.
Toch baal ik een beetje. Ik heb nooit een uitnodiging gekregen voor de laatste rechtzitting en ben dus bij verstek in het gelijk gesteld. Liever had ik die arrogante, onuitstaanbare officier van justitie nog een vette big smile willen laten zien.

Biografie

De afdeling documentatie en Biografieen van het ANP stuurt mij sinds enige jaren om de zoveel tijd een formulier waarmee ik wijzigingen kan doorgeven van mijn biografische gegevens, zoals die bij het ANP bekend zijn. Ik kan me niet meer herinneren wanneer ik voor het eerst zo'n formulier toegestuurd kreeg. De aanleiding was destijds mogelijk mijn benoeming tot hoofdredacteur van Radio Rijnmond. Volgens de huidige versie van mijn biografie heb ik die functie nog steeds. De werkelijkheid is anders. Over een paar dagen zal mijn ANP-biografie vermelden dat ik op dit moment "docent journalistiek" ben aan de PDOJ in Rotterdam. Ben wel benieuwd of deze loopbaanontwikkeling voldoet aan de ANP-criteria voor biografieen. Want, lees ik dreigend in de begeleidende brief: "Wij wijzen u er op dat verwijdering van overbodig geworden gegevens ten spoedigste kan plaatsvinden al dan niet op uw verzoek".

Betalingsritueel

Ben ik blij dat ik jenever drink!
Ik kan niet anders zeggen dan dat het gisteravond in Café Diner Sijf aan de Oude Binnenweg de moeite waard was. De PDOJ-lichting 2005 houdt van gezelligheid, dat is me na een paar avondjes Rotterdamse horeca wel duidelijk geworden. Ik sloot me tegen zevenen bij de groep aan in het café om even na middernacht met heel veel binnenpretjes weer huiswaarts te gaan. Met, of even na mij, verliet ook het grootste deel van het gezelschap de kroeg en ik ontkwam daardoor niet aan het nu al traditionele betalingsritueel. De rekening bedroeg ruim 250 euro. Overwegend bier (100 x ), een onterecht opgevoerde chocolademelk, wat glazen wijn, een paar porties bitterballen, zes jenevertjes (10,80) en een spa rood.
Bij binnenkomst had ik al gemeld dat de eerste 35 euro van de rekening in ieder geval door mij zou worden betaald. Nou ja, door mij? Het was eigenlijk een sigaar uit eigen doos. Na een e-mailcollecte voor een tijdje terug door de docenten voorgeschoten borrel, was een overschot ontstaan. Mooi meegenomen toch!
Maar zelfs met deze extra inbreng lukte het de groep maar niet om het benodigde bedrag op tafel te leggen. Voor mijn eigen drankjes had ik twintig euro in de pot gedaan. Ik had de hele avond jenever gedronken, afgewisseld met een spaatje rood. Bij elkaar nog geen dertien euro.
Het ingezamelde geld op de bar werd door bijna iedereen wel een keertje geteld in de hoop dat het toch ineens genoeg zou zijn. En na een vijfje hier, een tientje daar, een pinopname en wat diepe zuchten van M., kon bij de zoveelste maal tellen worden vastgesteld dat de target toch nog was gehaald. Veel tip hield de barman er niet aan over, maar dat was zijn eigen schuld. Had 'ie V. maar geen warme chocolademelk moeten beloven, toen ze klaagde over de tocht bij de ingang (om het uiteindelijk toch op de rekening te zetten).

Kranten

De krantenwereld is ondergronds flink in beweging. Voorlopig wordt er vooral in 't geheim vergaderd, maar af en toe druppelt er toch wat nieuws naar buiten. Dan lezen we over een gratis krant van PCM als concurrent van Spits en Metro, een nieuwe zondagskrant, kranten die net als Trouw en het Parool over willen gaan op tabloid, de NRC die met een aparte ochtendeditie zou willen komen, de grote nieuwe fusiekrant van Algemeen Dagblad, het Rotterdams Dagblad en nog een aantal andere "regionalen". En dan hebben we hier in Rotterdam ook nog allerlei initiatieven op het gebeid van gratis uitgaansbladen zoals NL 10 en Zone 010.
En nu maar hopen dat al deze initiatieven ook wat leven in de brouwerij zullen brengen op de journalistieke arbeidsmarkt. En dat er ondanks het banenverlies bij AD en de regionalen (mogelijk verdwijnen daar bij elkaar zo'n 250 arbeidsplaatsen) ook weer veel nieuwe banen bij zullen komen. Want met de werkgelegenheid in de journalistiek in het algemeen en bij de kranten in het bijzonder is het op het ogenblik somber gesteld.

Voelspriet

Goed zoeken op het internet is een kunst. Een paar woordjes intikken op Google kan bijna iedereen, maar zoek maar eens even uit hoeveel aandelen ABN Amro bestuurder Jiskoot van diezelfde bank koopt op 26 februari 2002. En met hoeveel winst / verlies hij ze dezelfde dag nog verkoopt. (je wil het niet weten)
Henk van Ess, journalist van het Utrechts Nieuwsblad en beheerder van Voelspriet.nl was vandaag te gast op de PDOJ en gaf ontelbare tips hoe je het met succes op het web kan zoeken. Best een pittig dagje als je alles in een keer wilt onthouden.
Vanavond hoefde ik mijn nieuwe kennis nog niet in praktijk te brengen.
"Welk dier doet regelmatig boodschappen bij Albert Heijn?" en "Hoeveel winkels heeft Albert Heijn in Nederland?" las ik bij thuiskomst op de AH-prijskraslootjes die Jackie bij de dagelijkse boodschappen kado had gekregen.
Daar hoefde ik mijn reader dus niet voor te pakken. "Hamster" en "meer dan 700" lees ik na een "ouderwetse" google op de gevonden site met alle antwoorden. En daarom ben ik vanaf morgen in het bezit van twee AH Mobiel simkaarten met een beltegoed van ieder 5 euro. Dankzij Google. Leve het internet!