Webloggen

Het Algemeen Dagblad meldt vandaag op de economiepagina dat werknemers met een eigen weblog er verstandig aan doen niet te roddelen over hun werk in hun digitale dagboek. Werkgeversorganisatie VNO-NCW werkt aan een modelgedragscode over wat wel en niet door de beugel kan. In Nederland zouden volgens het artikel van Dénis van Vliet, 50.000 mensen een weblog bijhouden. In de VS zijn de eerste ontslagen al een feit van mensen die té openhartig berichten over hun werk.
Wie van het bovenstaande kennis heeft genomen, begrijpt mijn dilemma: wat schrijf ik op over mijn eerste kennismaking met het Algemeen Dagblad als mijn nieuwe (tijdelijke) werkgever. Kan ik schrijven dat ik mij verbaasde over het ontbreken van een kantine voor de avondploeg van het AD? Kan ik schrijven dat de mij eenmalig "door het huis" aangeboden afhaalpizza Gorgonzola best lekker was, maar dat het vooruitzicht op de andere vijftig soorten mij nu al zo tegenstaat, dat zelfgemaakte magnetronmaaltijden uitkomst moeten bieden de komende zes maanden?
Kan ik schrijven dat Wil, die al 27 jaar op het redactiesecretariaat werkt en vele hoofdredacteuren heeft zien komen en gaan, heel lief voor mij op de uitgeprinte namenlijst ook nog alle voornamen heeft bijgeschreven?
Ik denk dat ik wel weet waar de grens ligt tussen wat ik wel en niet kan schrijven. Mijn nieuwe collega's hoeven zich er in ieder geval geen zorgen over te maken.
Ik heb gisteravond veel indrukken opgedaan, kennis gemaakt met nieuwe mensen en het productieproces van een krant anno 2005 van nabij gezien. Het voelde goed. Wel zie ik op tegen alle handen die ik voor de tweede keer ga schudden, omdat ik de eerste keer niet meer kan herinneren. Of de handen die ik vergeet te schudden, omdat ik denk dat ik ze al geschud heb. Mag ik daarvoor nu al excuses aanbieden?