In mei werd ik onverwacht benaderd door mijn oude gymleraar Van Waveren van het Libanon Lyceum. Het moet ruim dertig jaar geleden geweest zijn dat ik hem voor het laatst had gesproken. Hij zou het leuk vinden om een aantal oud-leerlingen van het Libanon te interviewen die in hun loopbaan bij de omroep terecht waren gekomen. Hij was er achter gekomen dat dat bij minstens drie oud-leerlingen het geval was, onderwie ik dus.
Tegen zo'n verzoek zeg je natuurlijk geen nee. Het werd een genoeglijke avond met veel nostalgie. Verderop het interview zoals dat onlangs in nummer 27 van "Voltreffer", het blad van oud Libanon-gangers, werd geplaatst. O ja, en of ik nog een foto mee wilde nemen. Schoolfoto's heb ik niet uit de Libanon-tijd, dus het werd bovenstaande foto van mij en mijn toenmalige (school)vriendinnetje Maike Noorlander.
Interview Voltreffer mei 2006
“ De mens wordt mens enkel en alleen
door het onderwijs”.
Immanuel Kant in “Vorlesungen über Pedagogik” (1803)
LIBANON T.V.
Het is een mooie zomeravond in mei.
Een geschikte ambiance om op het terras van een café aan de Oudedijk, op een steenworp van het schoolgebouw, met enkele oud–leerlingen terug te blikken op hun Libanontijd.
De toegevoegde waarde van het gesprek is dat zij alledrie in hun loopbaan zijn uitgegroeid tot mensen van kaliber in de mediawereld. Dat thema komt ook uitgebreid aan de orde.
Bovendien blijkt die avond sprake van een interessante confrontatie tussen drie generaties.
Even voorstellen:
- Erik Kross (41 jaar); eindexamen havo in 1985; nu Head of Music Programming bij MTV.
- Harm Taselaar (50 jaar); eindexamen vwo in 1974; nu hoofdredacteur van de RTL– nieuws organisatie.
- Laurens Borst (52 jaar); eindexamen havo in 1974; nu chef binnenlandredactie van de Haagse editie van het AD.
Voeg daarbij de prikkelende vragen van de gepensioneerde interviewers (65 en 63 jaar)- gelardeerd met soms volslagen onbegrip over de snelle wereld waarin de drie opereren - en een heerlijk avondje is verzekerd.
De school.
Eerst maar een impressie van hun Libanonervaringen, hoewel het gesprek aanvankelijk totaal anders verliep.
Erik kwam van het Montessorilyceum naar het Libanon. De reden: een school met meer regels zou beter geschikt zijn! Hij werd naar eigen zeggen met harde hand door zijn mentor Henk van Waveren ontvangen.“ Een speelse, begaafde jongen, die echt luisterde naar muziek”.
Erik houdt warme herinneringen aan de school. Na het Montessori (“Een kakschool”) trof hij op het Libanon tot zijn genoegen medeleerlingen uit alle lagen van de bevolking. In zijn ogen heeft het Libanon altijd creatieve activiteiten gestimuleerd. Dat klikte, want Erik komt uit een zeer muzikaal milieu: zijn moeder, Ilona Cechova, zingt volksmuziek en had een toneelgroep; zijn zus zingt klezmer, jazz en vormt samen met Ilona zangduo Sense; zijn broer is een fenomeen in het imiteren van Frank Sinatra.
Erik speelde klassiek gitaar en balalaika bij het ensemble “Kalinka“.
Als voorloper van zijn latere werk is hij op school begonnen als dj met plaatjes draaien.
Een vaardigheid, die ook Harm beheerste. Het zij nadrukkelijk vermeld ( ha, ha)
Harm en Laurens kenden een heel ander Libanon in de beginjaren`70.
“ Wij zaten in een transitieperiode van de school. Een anarchistische, chaotische tijd. Het paste in het tijdsbeeld. Het was een leuke tijd met en voor de leerlingen en met veel vrijheid ( Vrije tijd zullen de heren bedoelen, want er werd gespijbeld bij het leven) In de kelder gebeurden dingen, die het daglicht niet konden verdragen. Het was een school waar je altijd terechtkon; een soort vergaarbak van het Rotterdamse onderwijs.”
Harm :“ De laatste regels werden afgeschaft, toen ik binnenkwam“. Zijn vader, aardrijkskundeleraar Taselaar heeft in die fase met vele andere docenten de school verlaten. Het was eigenlijk een school in verval.
Laurens: “ Het was na mijn ervaringen in vorige scholen een heerlijkheid om op het Libanon te komen, maar ik kan me voorstellen, dat de docenten de school anders beleefden dan de leerlingen”. Wijze woorden.
Beiden waren wat querulantherige angry young men, maar heel goed wetend waar grenzen werden overschreden (Wat ze er niet van weerhield om dat af en toe te doen)
Docenten en leerlingen.
Op de vraag, welke docenten de meeste indruk hebben gemaakt, komen soms verrassende antwoorden.
Harm geeft aan dat Lettinga een enorme invloed op hem heeft gehad, als docent en als conrector.
Als hij er weer eens uitgestuurd was, ging Lettinga met hem praten i.p.v. de zoveelste al dan niet zinnige straf. Het is een managementstijl, die hem tot nadenken heeft gezet.
Mevrouw Eysink heeft hem tijdens de geschiedenislessen verbanden leren zien. Ze heeft hem leren denken in tijdbalken.“ Niets staat op zichzelf.” Hij herinnert het zich nog letterlijk.
Ze is een wat vergeten lerares, die zelden of nooit in de VOLtreffer wordt genoemd, maar tot haar dood zich met hart en ziel voor de school heeft ingezet (v.W/v.L)
Verder heeft hij goede herinneringen aan concierge Hoek. Een aardige vent, waar je altijd voor een praatje bij terechtkon.
Harm had een bloedhekel aan Stedelaar(duits). We zullen u Harms act besparen.
Laurens heeft teveel docenten steeds maar voor één jaar gehad om een duidelijke voorkeur te kunnen uitspreken. En je leert ze natuurlijk ook niet zo goed kennen als je veel spijbelt.
Zijn decaan André Boekhorst was wel een kleurrijke figuur. Hij herinnert zich een mondeling examen nederlands, afgenomen in de Plasmolens door mw. van Beek en Boekhorst. Boekhorst gaf scheikunde. Geen bezwaar.
Erik was weg van de lerares engels Eveline Downey (wie niet!!). Ook Peter Vlietstra sprak hem aan. Misschien speelde daar toch onbewust de muzikale affiniteit een rol.
En natuurlijk “de man van de wedstrijd ”, van der Reijd, spaans. Erik onderging met een knipoog diens `terreur `.
Van de leerlingen komen bij Erik Shirley Röhring (was hij verliefd op, dus), Liesbeth Barea, Martijn Konijn, Ruud van der Velden, Erwin van Beek en Rein Korthals Altes op zijn netvlies.
Laurens pokerde veel in de kelder met Ron van Gelder, René van der Ven en Hans Groeneveld. Nou, dat doen ze nog. Eén keer per maand. De vormende waarde van het onderwijs is onbegrensd. Zie bovenstaand citaat van Kant.
En natuurlijk zijn grote liefde uit die tijd, Maike Noorlander. Hij heeft jarenlang met haar verkering gehad. Op bijgaande foto uit 1972 staan ze vereeuwigd vòòr een affiche van de Byrds. Die zou nu geld waard zijn. Haar zus, Ellen, zat bij hem in de klas.
Harm noemt Arie–Paul Eijkelenboom. Maar ja, die was ook tweemaal getuige bij zijn huwelijken. Arie–Paul is getrouwd met Jeannette Stolker, alweer zo`n Liebenon–verbintenis.
Anecdotes.
Van dit gezelschap kun je er een aantal verwachten. Nou, enkele dan.
Erik had al een niet al te gezagsgetrouwe achtergrond. Zijn familie runde een piratenzender, het illegale radiostation Atlantis, in Rotterdam. Hij verzorgde daar de muziek en leverde het lokale nieuws aan.
Hij was de eerste in de school, die met een semafoon rondliep.
Op het examen werden hem oplossingen voorgezegd, of andersom, met een miniatuurzendertje /ontvangertje in een etui met koptelefoon, afgestemd op de frequentie van de ontvanger.
Je moet er maar op komen.
Harm was niet te beroerd om een medeleerling om te kopen om als eerste streaker in een Nederlandse school op te treden. En zo kon het gebeuren, dat onder luid applaus Dick Koenen (de Phil Bloom van het Libanon) poedelnaakt de trappen afdaalde.
Ook de docent, die hem spaarde bij het eindexamen, blijft hem bij. Zoals ook bij Lettinga heeft hij er voor het leven van geleerd.
LOOPBAAN.
Alle drie hebben een interessante loopbaan achter de rug, wellicht ook voor de boeg.
Erik Kross.
Erik rolde van de illegale radio in de muziek, bij Stadsradio. Tot Lex Harding hem vroeg voor TMF in oprichting. Erik is er één van de pioniers geworden.
TMF is later opgegaan in MTV. Daar werkt hij als musicdirector.
Als muzieksamensteller ziet hij de hele dag videoclips passeren, nieuwe “releases“ heet dat, en bezoekt overal concerten.
Erik, vertegenwoordiger van een nieuwe cultuur. Hij kan z`n eigen muzieksmaak opzij zetten. Hij prijst zich gelukkig met dagelijks zoveel muziekliefhebbers om zich heen. Hij heeft van zijn hobby zijn werk gemaakt, maar dat geldt in feite voor alledrie.
Het is een jonge en snelle wereld waarin hij verkeert. De doelgroep is de jeugd van 16 tot 25 jaar. Het werk houdt hem ook jong. Ja, ja ook al 41!
Laurens Borst.
Uitgeloot voor de School voor de Journalistiek. Marktkoopman geworden. In antiek en curiosa. Na toelating de School voor de Journalistiek afgemaakt. Na stage bij het Vrije Volk aangenomen (de tijd van Herman Wigbold). Na 5 jaar Radio Rijnmond begonnen bij StadsTV Rotterdam, de voorloper van T.V. Rijnmond.
In 1991 eindredacteur van de ontbijtjournaals bij de NOS. In 1993 eindredacteur van RTL-nieuws. Harm was daar toen adjunct-hoofdredacteur. Na een jaar SBS gevraagd voor de functie van hoofdredacteur van Radio Rijnmond. Fantastische tijd, maar financiële problemen leidden tot ontslagen. Op 50–jarige leeftijd stond Laurens op straat. Met al zijn ervaring. Maar dat duurde niet lang.
Gevraagd als practicumdocent bij de postacademiale dagbladopleiding journalistiek aan de EUR.
Nu chef binnenlandredactie bij het AD in Den Haag.
Wat je noemt een jobhopper.
Harm Taselaar.
Even rechten in Utrecht gestudeerd. Heeft de School voor de Journalistiek nooit bereikt.
Begonnen als leerlingjournalist bij de Delftse Courant. Vertelt niet zonder trots–een vos verleert zijn streken niet -dat zijn proeftijd driemaal is verlengd vòòr hij een vast contract kreeg bij de Haagse Courant. Werkweek van 70 uur. Harde leerschool (Good for you!)
Researchverslaggeving vond hij leuk. Jaren op de politieke redactie gewerkt.
Gevraagd door RTL om een nieuwsclub op te zetten; in feite een Haagse politieke redactie.
In 1989 naar RTL–nieuws. In 2000 hoofdredacteur van de RTL–nieuws organisatie, met zo`n 200 medewerkers.
In feite heeft Harm bij slechts twee werkgevers steeds nieuwe dingen kunnen doen.
Van verslaggever tot manager. Hij schijnt er een eigen stijl op na te houden. Enerzijds beïnvloed door eigen ervaringen met autoritair gezag; anderzijds door mensen, die zich een flexibele opstelling eigen hadden gemaakt.
Laurens en Harm kenden elkaar niet van school. Dat kwam pas in de RTL–tijd.
Laurens over Harm: “ af en toe een beetje onberekenbaar“.
Harm over Laurens: “ leuke gozer; eerlijk; betrouwbaar“.
Ze voelen zich alle drie geprivilegieerd dit werk te mogen doen. Leuk, spannend, afwisselend. Ze hebben leren leven met kijkcijfers, maar duiden die druk niet negatief. Ze zien er vooral een impuls in tot continue kwaliteitsverbetering.
Voelen zich alle drie op en top Rotterdammer, ook al wonen twee van de drie elders.
De drankjes en hapjes zijn op. Het is al geruime tijd donker op het terras als we afscheid nemen. Bijzondere jongens. Maar dat waren ze al in hun schooltijd.
Bij het weggaan schalt van een afstand de stem van Harm in de nacht over de Oudedijk:
“ Ik ben niet cynisch!!!”.
Daar houden we het op.
Henk van Waveren
Jan van Lier
Mei 2006
Grappig, ik zit op het Libanon en heb onlangs een stel oud-leerlingen geinterviewd voor het Jubileumboekje die in sptember uit komt.
Van Lier zit geloof ik in de eindredactie.
Geplaatst door: Lotte | zondag 15 maart 2009 om 20:18