Weblog Laurens Borst

One paper city

De Volkskrant meldde vanochtend dat in Utrecht en Rotterdam gewerkt wordt aan nieuwe lokale kranten. De initiatiefnemers zouden hun kans ruiken, omdat het vernieuwde AD te weinig lokaal nieuws en achtergronden zou brengen, aldus de VK.
Wat mij betreft worden deze initiatieven snel werkelijkheid. Ik ben nooit een voorstander geweest van one-paper-cities. Concurrentie zorgt ervoor dat je scherp blijft. Dat geldt niet alleen voor het bedrijfsleven, maar ook voor journalisten. Ik betreur nog steeds de fusie van Het Vrije Volk en Het Rotterdams Nieuwsblad.
Het is alleen jammer dat in de berichtgeving opnieuw - ten onrechte - een negatief beeld wordt geschetst van het nieuwe AD. Wie het AD goed bestudeert kan niet volhouden dat er weinig lokaal nieuws en achtergrond in staat.  Natuurlijk is de krant na een jaar nog lang niet af. Maar wat mij betreft moeten we meer aandacht besteden aan het verbeteren van de kwaliteit dan aan de kwantiteit. Ik ben benieuwd of de initiatieven echt van de grond zullen komen.  En eigenlijk betwijfel ik of het wel gaat om nieuwe initiatieven.  Geert Jan Laan (o.a. ex Het Vrije Volk),  is al een kwart eeuw bezig met het opzetten van een tabloid in het Rotterdamse. Tot nu toe nog steeds zonder resultaat.

Jubileum

Nog een paar weken en dan werk ik alweer een jaar voor de AD/Haagsche Courant. Het ziet er naar uit dat ik dat eenjarig jubileum wel zal halen, hoewel er door de directie een flink aantal ontslagen is aangekondigd voor de komende maanden.  De talloze gesprekken tussen directie, vakbond en redactievertenwoordigers laat ik een beetje aan mij voorbijgaan. Niet dat ik mijn kop in het zand steek voor de dreiging, maar ik gebruik mijn energie om allerlei redenen liever op een positieve manier. Met alle respect overigens voor collega's die zich wel grote zorgen maken over hun toekomst.
Ik vind het wel jammer dat de krant door de aangekondigde ontslagen en berichten over achterblijvende inkomsten en dalende oplagecijfers, een slecht imago krijgt. Voor een groot deel onterecht in mijn ogen, maar kom er maar weer eens vanaf.
Maar goed. Dat eenjarig jubileum van deze Rotterdammer in Den Haag moet gevierd worden. Het laatste rondje van de afscheidsborrel van Rob en Floor eind deze maand mag op mijn rekening worden gezet. Proost alvast.

Bonuskaart

Leve de bonuskaart! Coco is alweer een paar maanden dood en Albert Heijn stuurt me een persoonlijke brief met een bijgesloten 50% kortingscoupon voor Pedigree Droogvoeding. Op zijn minst een beetje pijnlijk  mijnheer Henri Tillemans, Manager Dierenvoeding uit Zaandam.

Vakantie

Net terug van een paar weekjes Portugal. Hier met mijn jongste dochter Tessa.

Interview

In mei werd ik onverwacht benaderd door mijn oude gymleraar Van Waveren van het Libanon Lyceum. Het moet ruim dertig jaar geleden geweest zijn dat ik hem voor het laatst had gesproken. Hij zou het leuk vinden om een aantal oud-leerlingen van het Libanon te interviewen die in hun loopbaan bij de omroep terecht waren gekomen. Hij was er achter gekomen dat dat bij minstens drie oud-leerlingen het geval was, onderwie ik dus.

Tegen zo'n verzoek zeg je natuurlijk geen nee. Het werd een genoeglijke avond met veel nostalgie. Verderop het interview zoals dat onlangs in nummer 27 van "Voltreffer", het blad van oud Libanon-gangers, werd geplaatst. O ja, en of ik nog een foto mee wilde nemen.   Schoolfoto's heb ik niet uit de Libanon-tijd, dus het werd bovenstaande foto van mij en mijn toenmalige (school)vriendinnetje Maike Noorlander.

Traditie

Wanneer noem je iets een traditie? Op 26 februari 1993 maakten mijn broer en ik ’s ochtends de laatste wandeling met Stanley in het Kralingse bos. Het was mijn hond, maar Hugo die lang boven mij woonde, zorgde voor hem als ik er niet was. Speels als bijna iedere boxer liet Stanley een paar uur voor zijn naderende einde zien dat zelfs op dertienjarige leeftijd dikke boomtakken nog steeds geen partij voor hem waren. Stoere hond! De dierenarts verwonderde zich nog over Stanley’s hoge leeftijd. Toch blies hij, volgens plan, nog geen half uur later zijn laatste adem uit.

Afgelopen zondag wandel ik opnieuw met mijn broer en een ten dode opgeschreven boxer. De afspraak met de dierenarts is een dag eerder gemaakt. Ze is weliswaar geen dertien maar elf, toch nog een respectabele leeftijd voor een boxer. Nu zijn mijn beide dochters erbij en de locatie is het Roel Langerakpark. Ook Coco wil tijdens die laatste wandeling nog even laten zien waarom we zoveel van haar houden. En hoewel ze alweer een hele dag niet heeft kunnen plassen en gedrogeerd is door zware medicijnen, toont ze ons toch een deel van haar speelrepertoire. De finale is haar gevecht met een rubberen fietsband. De door ons aangemoedigde overmoedigheid doet haar op het laatst even door haar poten zakken. Ze heeft zojuist haar laatste krachten aan ons getoond.

Thuis zoekt ze gelijk haar mand op, waar we haar verwennen met brokjes en andere doorgaans verboden lekkernijen. Ze begint waarachtig na elf jaar nog te bedelen.

Bij de dierenarts toont ze zich opnieuw een stoere hond. Ze laat zich makkelijk prikken voor de narcose. Een paar minuten later slaapt ze diep. Een lichte ademhaling verraadt dat ze nog leeft. De dokter adviseert om bij de laatste prik in het hart de andere kant op te kijken. Ik kijk toch, net als mijn dochters. Het is niet eng. Dan horen we ook de laatste zuchtjes niet meer. De arts luistert. Ze hoort niets meer. Coco is bij Stanley, een verre neef volgens de kennel waar we ze beiden ooit als puppies kochten.      

Coco 1995 - 2006

Balansdag II

Naar aanleiding van dit stukje op mijn weblog nodigde het radioprogramma van de KRO "1 op de middag" mij uit mijn zegje te doen over de Balansdag. Luister mee.

Hoera III

Ik zit in een wave. Alweer prijs!

AD heeft eigen RSS Reader

In deze tijd van RSS-readertjes kan het AD natuurlijk niet achterblijven. In de krant vandaag een grote advertentie voor de reader en na enig gezoek op de site zojuist gedownload. Helaas werkt de reader bij mij nog niet helemaal naar behoren. De feeds van andere kranten blijven niet in het geheugen zitten. Maar dat zou ook aan mijn computer kunnen liggen. Of is het programma een paar dagen te vroeg gelanceerd? Kijk naar de releasedatum.