Weblog Laurens Borst

Binnenkort

Binnenkort heropening van weblog Laurens Borst

Hoofd Heuvelman

Op 8 juli 2006 maakte verbalisant 9951 uit Delft een grote blunder. Om 17.08 uur stopte hij een naheffingsaanslag parkeerbelasting, in de volksmond gewoon een bekeuring,  onder de voorruit van mijn aan het Noordeinde geparkeerde auto. Geen geldig parkeerbewijs, vermeldde het formuliertje. Eigenlijk maakte deze ambtenaar zelfs twee fouten. Volgens hem zou het gaan om een groene auto, terwijl het toch echt een blauwe is. Deze fout wil ik hem nog wel vergeven, maar de andere, namelijk dat er geen geldig parkeerbewijs aanwezig zou zijn, niet. Want dat gaat me dan gelijk vijftig euro kosten.  Voor alle duidelijkheid: ik had wel betaald. Via Parkline, een landelijk betaalsysteem via een pasje achter de voorruit in combinatie met telefonische aan- en afmelding. Normaal gesproken erg handig. Op het moment dat de bekeuring werd uitgeschreven stond ik al bijna een uur in het systeem aangemeld. Daar is ook bewijs van via een uittreksel van  de Parkline statistieken. Geen discussie over mogelijk.
De volgende dag stuurde ik gelijk een bezwaarschrift naar het hoofd belastingen in Delft met een uitgebreide toelichting. Dat hoofd, R. Heuvelman is zijn naam, antwoordde mij een maand later.
Jawel, mijn bezwaar is in behandeling genomen.
Nou prima, denk je dan, dat komt verder wel goed. Maar dan lees ik verder. Ik citeer: "....de wettelijke termijn waarbinnen het bezwaar moet zijn afgehandeld is een jaar, met een mogelijke verlenging van een jaar..." ........"Op grond van gemeentelijke beleidsregels wordt geen uitstel van betaling verleend. Ik verzoek u dan ook de naheffingsaanslag te voldoen binnen de op de aanslag vermelde termijn".....
Met andere woorden,  ik moet nu als de sodemieter vijftig euro overmaken (de termijn loopt over een paar dagen af) omdat een of andere ambtenaar heeft lopen blunderen, terwijl ik in het uiterste geval ook nog eens twee jaar moet wachten voor ik mijn geld terugkrijg. Belachelijk! 

Jubileum

Nog een paar weken en dan werk ik alweer een jaar voor de AD/Haagsche Courant. Het ziet er naar uit dat ik dat eenjarig jubileum wel zal halen, hoewel er door de directie een flink aantal ontslagen is aangekondigd voor de komende maanden.  De talloze gesprekken tussen directie, vakbond en redactievertenwoordigers laat ik een beetje aan mij voorbijgaan. Niet dat ik mijn kop in het zand steek voor de dreiging, maar ik gebruik mijn energie om allerlei redenen liever op een positieve manier. Met alle respect overigens voor collega's die zich wel grote zorgen maken over hun toekomst.
Ik vind het wel jammer dat de krant door de aangekondigde ontslagen en berichten over achterblijvende inkomsten en dalende oplagecijfers, een slecht imago krijgt. Voor een groot deel onterecht in mijn ogen, maar kom er maar weer eens vanaf.
Maar goed. Dat eenjarig jubileum van deze Rotterdammer in Den Haag moet gevierd worden. Het laatste rondje van de afscheidsborrel van Rob en Floor eind deze maand mag op mijn rekening worden gezet. Proost alvast.

Bonuskaart

Leve de bonuskaart! Coco is alweer een paar maanden dood en Albert Heijn stuurt me een persoonlijke brief met een bijgesloten 50% kortingscoupon voor Pedigree Droogvoeding. Op zijn minst een beetje pijnlijk  mijnheer Henri Tillemans, Manager Dierenvoeding uit Zaandam.

Vakantie

Net terug van een paar weekjes Portugal. Hier met mijn jongste dochter Tessa.

Interview

In mei werd ik onverwacht benaderd door mijn oude gymleraar Van Waveren van het Libanon Lyceum. Het moet ruim dertig jaar geleden geweest zijn dat ik hem voor het laatst had gesproken. Hij zou het leuk vinden om een aantal oud-leerlingen van het Libanon te interviewen die in hun loopbaan bij de omroep terecht waren gekomen. Hij was er achter gekomen dat dat bij minstens drie oud-leerlingen het geval was, onderwie ik dus.

Tegen zo'n verzoek zeg je natuurlijk geen nee. Het werd een genoeglijke avond met veel nostalgie. Verderop het interview zoals dat onlangs in nummer 27 van "Voltreffer", het blad van oud Libanon-gangers, werd geplaatst. O ja, en of ik nog een foto mee wilde nemen.   Schoolfoto's heb ik niet uit de Libanon-tijd, dus het werd bovenstaande foto van mij en mijn toenmalige (school)vriendinnetje Maike Noorlander.

Traditie

Wanneer noem je iets een traditie? Op 26 februari 1993 maakten mijn broer en ik ’s ochtends de laatste wandeling met Stanley in het Kralingse bos. Het was mijn hond, maar Hugo die lang boven mij woonde, zorgde voor hem als ik er niet was. Speels als bijna iedere boxer liet Stanley een paar uur voor zijn naderende einde zien dat zelfs op dertienjarige leeftijd dikke boomtakken nog steeds geen partij voor hem waren. Stoere hond! De dierenarts verwonderde zich nog over Stanley’s hoge leeftijd. Toch blies hij, volgens plan, nog geen half uur later zijn laatste adem uit.

Afgelopen zondag wandel ik opnieuw met mijn broer en een ten dode opgeschreven boxer. De afspraak met de dierenarts is een dag eerder gemaakt. Ze is weliswaar geen dertien maar elf, toch nog een respectabele leeftijd voor een boxer. Nu zijn mijn beide dochters erbij en de locatie is het Roel Langerakpark. Ook Coco wil tijdens die laatste wandeling nog even laten zien waarom we zoveel van haar houden. En hoewel ze alweer een hele dag niet heeft kunnen plassen en gedrogeerd is door zware medicijnen, toont ze ons toch een deel van haar speelrepertoire. De finale is haar gevecht met een rubberen fietsband. De door ons aangemoedigde overmoedigheid doet haar op het laatst even door haar poten zakken. Ze heeft zojuist haar laatste krachten aan ons getoond.

Thuis zoekt ze gelijk haar mand op, waar we haar verwennen met brokjes en andere doorgaans verboden lekkernijen. Ze begint waarachtig na elf jaar nog te bedelen.

Bij de dierenarts toont ze zich opnieuw een stoere hond. Ze laat zich makkelijk prikken voor de narcose. Een paar minuten later slaapt ze diep. Een lichte ademhaling verraadt dat ze nog leeft. De dokter adviseert om bij de laatste prik in het hart de andere kant op te kijken. Ik kijk toch, net als mijn dochters. Het is niet eng. Dan horen we ook de laatste zuchtjes niet meer. De arts luistert. Ze hoort niets meer. Coco is bij Stanley, een verre neef volgens de kennel waar we ze beiden ooit als puppies kochten.      

Coco 1995 - 2006

Beker

Mijn broertje denkt dat hij met zijn boek "Over Vaders & Zonen" een kans maakt om dit jaar de Nico Scheepmaker Beker te krijgen voor het beste sportboek uit 2005. Maar de jury bestaat louter uit sportjournalisten en andere vakbroeders, dus dat wordt niks natuurlijk. Te veel kinnesinne in dat kleine opgefokte wereldje. Het feit dat sommige kranten (NRC, Volkskrant) niet eens de moeite hebben genomen zijn ontroerende boek te bespreken, zegt mij al genoeg. Die prijs kan íe wel vergeten. Alleen weet Hugo het zelf nog niet. Een beetje naief, is íe wel.

Nou heb ik Hugo wel vaker een handje geholpen. Ik ben niet voor niets zijn grote broer. Zo zal ik niet vergeten dat ik  ooit ontelbare spelfouten uit zijn sollicitatiebrief bij Voetbal International moest halen. Als ik dat toen niet had gedaan, dan had hij nu waarschijnlijk in een of andere Melkertbaan gezeten.  En er zijn meer voorbeelden. Zo heb ik 'm ooit behoed voor 't kopen van een peperdure, maar vooral defecte fotocamera van een louche markthandelaar. En bij de Panorama sleepte ik als zijn zaakwaarnemer een vet contract voor hem binnen, nadat ze hem eerder met een fooi hadden willen afschepen.

Ach, mijn broertje heeft gewoon af en toe wat hulp nodig. En eerlijk is eerlijk, na die ongelukkige sollicitatiebrief is de kwaliteit van zijn schrijfsels toch flink vooruitgegaan. Daarom verdient Hugo een prijs. Misschien niet de Nico Scheepmaker Beker zelf, maar dan toch zeker de publieksprijs, die tijdens hetzelfde evenement wordt uitgereikt. Om het ego van mijn broertje nog een beetje op te vijzelen vraag ik mijn webloglezers hun stem uit te brengen op mijn broer. Klik voor 25 januari 2006 op deze link, scroll naar de letter O(over) en stem op Hugo Borst "Over Vaders & Zonen" en ik ben trots op jullie. 

Hoera

                            

Eindelijk weer eens prijs in de lotto.